'Lewiatan' ('Leviathan')

Leviathan - prototypowa jednostka typu Interdictor - był flagowym okrętem floty Imperium Sithów w czasach, kiedy wskrzesili je Revan i Malak. Podczas gdy standardowe jednostki wojenne Republiki budowane były w tym czasie pod kątem osiągnięcia jak największej zwrotności, szybkości i poprawy koordynacji między poszczególnymi okrętami wchodzącymi w skład zgrupowania, Leviathan - jak i kolejne okręty tego projektu - to okręty w pełni samodzielne, silnie opancerzone i wyposażone w bogaty zestaw uzbrojenia. Ich broń może być wykorzystywana nie tylko przeciw celom w przestrzeni; konstrukcja okrętu przystosowana została także do prowadzenia długotrwałego niszczącego bombardowania planetarnego. Kilka okrętów tego typu jest w stanie wykonać to, co później, w dobie Gwiezdnych Niszczycieli, nazwane zostało procedurą Base Delta Zero - pełnoskalowe bombardowanie orbitalne kończące się całkowitym zniszczeniem wszelkich cywilizowanych ośrodków życia na planecie.

Leviathan był pierwszą i jedyną jednostką tego typu, która weszła do służby jeszcze we flocie Republiki. Krótko później admirał Saul Karath przyłączył się do buntu Rewanżystów i wraz ze swoim okrętem stał się kluczowym ogniwem floty nowopowstałego Imperium Sithów. Po zdradzie Revana przez Malaka okręt ten stał się flagowym okrętem nowego Mrocznego Lorda i wraz z nim brał udział m.in. w masakrze Taris. To również na jego mostku Karath ostatecznie poniósł śmierć z ręki Cartha Onasi, gdy na zlecenie Malaka okręt przechwycił Ebon Hawka z Revanem, Bastilą i ich towarzyszami na pokładzie. W hangarach Leviathana miał też miejsce pierwszy pojedynek między pozbawionym pamięci Revanem a Malakiem zakończony pojmaniem przez Mrocznego Lorda Bastili.

Jako jednostka prototypowa, Leviathan różnił się nieco od kolejnych krążowników typu Interdictor. Poza uzbrojeniem, główną różnicą była pojemność hangarów - mieściły one tylko dwie eskadry myśliwców Sithów.

'Niewidzialna Ręka' ('Invisible Hand')

Niewidzialna ręka, zmodyfikowany okręt typu Providence, przeznaczona była pierwotnie dla wicekróla Neimoidian, Nute Gunraya, została jednak przekwalifikowana na okręt dowodzenia Generała Grievousa. Ten zbudowany przez ochotników z Dac ciężki krążownik typu Providence został następnie przebudowany tak, aby mógł skuteczniej pełnić rolę jednostki flagowej całej floty Separatystów. Zmodyfikowano i powiększono mu pokład hangarowy, lepiej przystosowując Rękę do roli hybrydy lotniskowca i okrętu uderzeniowo-desantowego. Centrum komunikacyjne umieszczone w rufowej iglicy przekształcono w salę tronową i pomieszczenia mieszkalne przeznaczone dla Hrabiego Dooku, który korzystał z nich, gdy przebywał na pokładzie okrętu. Po pracach modernizacyjnych okręt mógł przewozić na pokładzie, poza myśliwcami bezpilotowymi, półtora miliona droidów bojowych różnych typów, z których do 6000 mogło być w danym momencie uaktywnione i pełnić rozmaite potrzebne funkcje jako załoga lub oddziały (anty-)abordażowe. Udoskonalono również jego systemy kontroli ognia, pozwalając uzbrojeniu - nie różniącemu się ilościowo czy jakościowo od tego instalowanego na zwykłych krążownikach - na osiąganie znacznie większej celności i skuteczności ognia.

Okręt flagowy Separatystów już wkrótce stał się najskuteczniejszą i budzącą największą grozę jednostką ich floty. Prowadził wiele decydujących ataków na pozycje republikańskie, dzięki swej sile ognia - ale tez i reputacji - przełamując obronę sił lojalistycznych. Jego sława sprawiła, że Separatyści wprowadzili do linii siostrzane jednostki Ręki - Dźwięczny głos (Lucid Voice) i Rój Colicoidów (Colicoid Swarm). Okręty te okazały się mniej skuteczne od Niewidzialnej ręki, spełniały jednak dwa ważne zadania - po pierwsze, wywierały odpowiednie wrażenie psychologiczne, zastraszając przeciwnika; po drugie, wprowadzały zamęt w meldunkach Wywiadu Republiki, utrudniając namierzenie okrętu flagowego Grievousa czy też odkrycie wzorca jego działań. Między innymi dzięki temu atak Separatystów na Coruscant stał się dla Republiki takim zaskoczeniem.

Podczas bitwy o Coruscant jasna stała się jedna z głównych wad Ręki - jej słabe przystosowanie do zwalczania nieprzyjacielskich myśliwców. W walce z małymi i zwrotnymi jednostkami okręt polegał głównie na własnych myśliwcach bezpilotowych - Sępach oraz Tri, co okazało się nieskuteczne przeciw myśliwcom pilotowanym przez Jedi i doprowadziło do odbicia przez nich Kanclerza. W wyniku intrygi Palpatine'a, okręt nie został w porę wycofany i dał się osaczyć ciężkim okrętom Republiki, które ostatecznie zmieniły go w płonący wrak. Korpus okrętu przełamał się podczas wchodzenia w atmosferę planety i jedynie przednia część jednostki, pilotowana przez Anakina Skywalkera, zdołała w częściowo kontrolowany sposób osiąść na powierzchni Coruscant.

'Katana'

Pancernik to pancernik. Drednoty Rendili za swoich czasów były najpotężniejszymi jednostkami liniowymi i trzonem floty Republiki, później zwanej Starą. Katana pełniła rolę jednostki flagową Ciemnej Flotylli, zwanej też od jej miana "Flotą Katańską" - złożonej z 200 pancerników "eskadry reprezentacyjnej" Republiki, przeznaczonej do misji dyplomatycznych, demostracji siły i tym podobnych okazji.

W celu zredukowania koniecznej ilości załogi, okręty wyposażono w zaawansowane systemy podporządkowania, sterowane centralnym komputerem i sprzężone z systemem komputerowym Katany. Dzięki temu wszystkie jednostki były w stanie dużo sprawniej wykonywać wyznaczone zadania, a z pokładu okrętu flagowego można było praktycznie sterować flotą jak jednym organizmem. Niestety, ułatwienie to było też główną przyczyną utraty przez Republikę całej Floty Katańskiej. Kiedy przyniesiony z jakiejś planety złośliwy wirus wydobył się z uśpienia i zaatakował załogi okrętów, doprowadzając je najpierw do pomieszania zmysłów, a następnie do śmierci, na Katanie załoga sprzęgła komputery wszystkich okrętów, po czym wykonała skok w nadprzestrzeń w nieznanym kierunku... I tyle widziano Flotę Katańską.

Przez wiele lat sprzedano setki fałszywych map i informacji dotyczących miejsca pobytu Ciemnej Flotylli (nazwa zresztą nie miała - przynajmniej początkowo - nic wspólnego z losem okrętów, pochodziła po prostu od ciemnoszarego koloru, na jaki pomalowano kadłuby pancerników), wielu straciło fortuny próbując zrobić fortunę na odnalezieniu drednotów, a teorie dotyczące miejsca pobytu czy losu floty mnożyły się w nieskończoność, aż w końcu stały się jedną z wielu legend ludzi przestrzeni, historią opowiadaną młodzikom przez weteranów i dzieciom przez ojców - kapitanów okrętów. Trwało to aż do czasu, kiedy to wielki admirał Thrawn odnalazł kogoś, kto przypadkiem odnalazł Flotę. Imperium szybko wykorzystało świeże okręty i już niebawem niemal dwieście obsadzonych przez klony z góry Tantiss pancerników pojawiło się w linii, w walce przeciw Nowej Republice. Sama Katana zaś została przejęta i wyremontowana przez Republikę po bitwie o Flotę Katańską (tzn. o pozostałe z niej parę jednostek), przedtem dzięki systemom podporządkowania w pośredni sposób niszcząc jeden z Gwiezdnych Niszczycieli Thrawna.

Lot Zewnętrzny (Outbound Flight)

Lot Zewnętrzny, zwany również Misją Międzygalaktyczną czy kilkoma pokrewnymi określeniami, był dzieckiem Mistrza Jedi Jorusa C'Baotha. Nazwa ta oznaczała stworzony przez niego plan stworzenia statku kolonizacyjnego, który miałby za zadanie zbadać nie poznane jeszcze obszary Galaktyki, założyć kolonie na sprzyjających rozwojowi światach, a w miarę możliwości wyruszyć jeszcze dalej - w przestrzeń poza obszary Galaktyki, szukać tam inteligentnego życia. C'baoth zdołał pozyskać dla swoich planów poparcie Rady Jedi, jak również kanclerza Palpatine'a. Po wielu walkach z senacką biurokracją, na 29 lat przed bitwą o Yavin rozpoczęto budowę przeznaczonego do tej misji statku kolonizacyjnego, a w roku 27 BBY Outbound Flight był gotów do wyruszenia.

Jednostka ta nie była całkowicie nowego typu statkiem. Dla zaoszczędzenia na kosztach projektowych postanowiono, że konstrukcja Lotu Zewnętrznego zostanie oparta o sześć drednotów Rendilli, ustawionych równolegle w pierścień, grzbietami do zewnątrz. Rdzeń tej formacji stworzono natomiast od podstaw - był to wrzecionowatego kształtu kadłub mieszczący kwatery dla kolonistów oraz zapasy potrzebne tej jednostce na długi lot, podczas którego nie miała ona nadziei na zawinięcie do jakiegokolwiek przyjaznego portu wyposażonego w infrastrukturę pozwalającą na dokonywanie napraw statków kosmicznych, czy też na planetę dysponującą odpowiednimi zapasami żywności. W magazynach rdzenia złożono również odpowiednie zapasy paliwa, a także wszelkie materiały potrzebne kolonistom do tworzenia przyczółków na odkrytych planetach i budowaniu tam pierwszych osiedli. Dzięki temu wszystkiemu, Outbound Flight był przygotowany na dziesięć lat autonomicznej podróży przy pełnej załodze.

Stalowa konstrukcja łącząca wszystkie siedem elementów statku kolonizacyjnego wyposażona była w turbowindy pozwalające na szybki transport między poszczególnymi pancernikami oraz rdzeniem. Pancerniki zamocowane były mechanizmami dokowymi, pozwalającymi na odłączenie wybranej jednostki od formacji - czy to w celu przeprowadzenia samodzielnego rozpoznania, czy też by pozostawić ją dla obrony świeżo założonej kolonii, pozwalając reszcie jednostki ruszyć dalej. Pancerniki miały też zapewniać całej misji napęd (rdzeń nie został wyposażony w silniki), a także ochronę. W obliczu nasilających się w Galaktyce niepokojów realna była groźba zaatakowania jednostki kolonizacyjnej chociażby przez piratów, skuszonych cennymi zapasami i nowoczesną technologią przewożonymi na pokładzie w hurtowych ilościach.

Załogę Misji Pozagalaktycznej stanowiło około 51 tysięcy osób, z czego 5 tysięcy stanowił personel techniczny, a 46 tysięcy - koloniści. Jorus C'baoth zadbał o to, aby na pokład trafiło sześciu mistrzów i dwunastu rycerzy Jedi, a także wiele osób o większej niż przeciętna wrażliwości na Moc. Było to na rękę również Palpatine'owi, który skuszony możliwością uśmiercenia tak wielu silnych Jedi za jednym zamachem, przygotował potajemnie plan zniszczenia całej misji. Pod dowództwem Kinmana Doriany wysłał on na Nieznane Terytoria grupę zadaniową złożoną z neimoidiańskich pancerników typu Lucrehulk z droidami-myśliwcami na pokładach, uzbrojonych transportowców typu Hardcell oraz jednostek eskortowych i zlecił jej przechwycenie Outbound Flight. Formacja ta została wprawdzie zniszczona przez siły Chissów dowodzone przez komandora Thrawna, jednak sam Thrawn w trójstronnej bitwie z Lotem i siłami Vagaarich doprowadził do śmierci większości załogi statku kolonizacyjnego oraz jego ciężkiego uszkodzenia. Jednostka wykonała ostatni, rozpaczliwy skok w nadprzestrzeń i z kilkudziesięcioma ocalałymi kolonistami lądowała ostatecznie rozbiciem na odległej planecie zwanej Redutą. O miejscu spoczynku statku nie wiedział jednak nikt, a wieści o samej bitwie na Nieznanych Terytoriach również nie dotarły do Republiki.

Dopiero pięćdziesąt lat później, już za czasów Nowej Republiki, wrak statku kolonizacyjnego został odnaleziony, a nieliczni pozostali przy życiu rozbitkowie - uratowani. Jeden z drednotów stanowiących część statku kosmicznego został przejęty przez wysłanników Vagaarich w próbie pozyskania nowoczesnych (jak dla tej rasy) technologii, jednak działania Luke'a Skywalkera i jego żony, Mary, położyły kres temu planowi. Lot Zewnętrzny nie dotarł wprawdzie do swojego celu, jednak jego tajemnica została w końcu wyjaśniona.

'Dom Jeden' ('Home One')

MC80 Home One to jeden z pierwszych liniowców Mon Calamari przebudowanych na okręt wojenny, jak również jeden z największych. Od "standardowego" MC80 różni się przede wszystkim ponad dwuipółkrotnie większymi rozmiarami, jak również wyposażeniem i uzbrojeniem.

Jednostka ta od początku przeznaczona była na okręt flagowy Floty Rebelii i taką pełniła rolę, aż do zastąpienia przez MC90 Defiance (nie mylić z krążownikiem MC80 o tej samej nazwie, pełniącym służbę mniej więcej równolegle z Home One). Home została specjalnie dostosowana do specyficznych zadań jakie stawiano przed nią jako przed flagowcem admirała Ackbara. Posiadała najlepiej spośród wszystkich jednostek Floty wyposażone centrum bojowe i ośrodek dowodzenia, porównywalne w zasadzie tylko z tymi spotykanymi w najbardziej rozbudowanych bazach planetarnych. Dodatkową zaletą takiego rozwiązania było to, że w przypadku ewentualnej konieczności ucieczki centrum nie musiało być w szybkim tempie demontowane celem ewakuacji: po prostu cały okręt miał być jak najlepiej chroniony i, zgodnie z rebeliancką doktryną walk w przestrzeni, unikać starć z przeważającym i/lub zdolnym wezwać silne posiłki przeciwnikiem.

Na pokładach Home One bazować mogło do 10 dywizjonów myśliwców - siła porównywalna, jeżeli nie większa od tego, co przenosi na pokładach imperialny SSD. Oczywiście rzadko zdarzało się, żeby hangary były całkowicie zapełnione - większość bazowanych maszyn nie należała bezpośrednio do okrętu ani nawet do skrzydeł obrony Floty, ale była główną siłą uderzeniową Rebelii podległą Dowództwu Lotnictwa Myśliwskiego - i jako taka rozsyłaną w rozmaite części Galaktyki do rozmaitych zadań.

Home One pełniła rolę okrętu flagowego przez wiele lat. Niemal zawsze działała w składzie Floty Rebelii, w związku z tym za czasów Sojuszu stosunkowo rzadko uczestnicząc w większych walkach. W końcu jako okręt dowodzenia wzięła udział w bitwie pod Endorem, a następnie, w miarę reorientowania doktryny wojennej świeżo powstałej Nowej Republiki, coraz częściej pojawiała się w walce, z reguły w misjach wymagających silnej obecności dużych jednostek, jako okręt flagowy Ackbara. Spośród licznych spotkań i potyczek wymienić można chociażby bitwę o Coruscant, Bilbringi itp. Jak wspomniano wyżej, krótko po zakończeniu kryzysu związanego z powrotem Thrawna, admirał Ackbar przesiadł się na swieżo zbudowany MC90, Home One zaś jeszcze przez pewien czas pełniła zwykłe zadania ciężkiego krążownika.

'Chimera' ('Chimaera')

Chimera, jeden z dawniej zbudowanych Gwiezdnych Niszczycieli typu Imperial, później zmodyfikowany do standardu Imperial II, do czasów bitwy pod Endorem nie wyróżniała się niczym szczególnym, o ile oczywiście imperialny Gwiezdny Niszczyciel jest się w ogóle w stanie nie wyróżniać. Prawdopodobnie i później nie stałaby się okrętem szczególnym, gdyby nie jej pierwszy oficer, młody korelianin Gilad Pellaeon. W chaosie, jaki nastąpił po zniszczeniu Executora i drugiej Gwiazdy Śmierci, to on przejął po zmarłym przełożonym dowodzenie okrętem i - jak się niedużo później okazało - tą częścią floty, która ocalała z walki. Od tego momentu Chimera pod dowództwem Pellaeona z mniejszymi lub większymi skutkami prowadziła wojnę mającą na celu utrzymanie dla Imperium tych terenów, które nie zostały zdobyte przez rebeliantów lub przejete przez rozmaitych "następców Imperatora" czy lokalnych władyków, którzy namnożyli się po upadku silnej władzy centralnej. W miarę rozpadu imperialnych instytucji, Chimera staje się w końcu okrętem flagowym floty pozostałości Imperium. To ten właśnie okręt wybiera na swoja jednostkę flagową powracający wielki admirał Thrawn i to na niej najczęściej przebywa i przeznacza do najważniejszych zadań.

Na pokład Chimery włamywali się też Luke Skywalker i Mara Jade, a sam okręt brał udział we wszystkich ważniejszych bitwach z okresu powrotu Thrawna, wliczajac w to liczne walki w głębokiej przestrzeni, atak na Sluis Van czy oblężenie Coruscant. Na pokładzie tego okrętu w trakcie bitwy o Bilbringi Thrawn został zamordowany.

W późniejszym okresie Chimera nadal pełniła rolę okrętu flagowego, pozostając pod dowództwem Pellaeona (potem już admirała) i biorąc udział w licznych potyczkach z wrogimi siłami. Na jej pokładzie testowano też rozmaite taktyki użycia generatora pola maskującego i systemów mających z nim współpracować. A w końcu, na mostku gwiezdnego niszczyciela Chimera, podpisany został traktat pokojowy kończący długotrwałą wojnę między Imperium Galaktycznym a Nową Republiką.

W późniejszych latach okręt ten służył marynarce wojennej Imperium, również podczas walk z Yuuzhan Vongami. Podczas ataku najeźdźców na Bastion krążownik został poważnie uszkodzony, a Pellaeon przesiadł się na ISD Right to Rule, a następnie na gwiezdny superniszczyciel Megador. Chimera zaś została w końcu przejęta przez admirał Daalę i wykorzystana w walce z siłami Dartha Caedusa podczas drugiej insurekcji koreliańskiej.