Gwiazda Śmierci (Death Star)

Gwiazda Śmierci była częścią planu Imperatora mającego na celu silniejsze podporządkowanie sobie całej Galaktyki. Ta potężna stacja bojowa wyposażona została w laser o niezwykle silnej mocy, mogący jednym strzałem zniszczyć całą planetę, nawet z aktywnymi systemami obronnymi - nikt nie odważyłby się sprzeciwić władcy Imperium, mając w perspektywie anihilację własnego świata jako odwet. Imperator miał też pewne wątpliwości względem lojalności części jednostek Marynarki Imperialnej, szczególnie po wymirzonym w niego i Vadera buncie kilku moffów. Pojedyncza, wszechpotężna stacja bojowa dawała możliwość większego uniezależnienia się się od innych formacji wojskowych i zepchnięcie ich do roli drugorzędnej i wspierającej wobec.

Idea skonstruowania tej stacji bojowej, wyposażonej w broń zdolną niszczyć planety, poczęła się w głowie Raitha Sienara jeszcze za czasów Starej Republiki, na około 30 lat przed bitwą o Yavin. Wstępny zamysł Ekspedycyjnej Planetoidy Bojowej Sienar wraz z Wilhuffem Tarkinem zaprezentowali ówczesnemu Wielkiemu Kanclerzowi Republiki - Palpatine'owi, który potajemnie zlecił pomysłodawcom kontynuowanie prac koncepcyjnych. Wykonanie projektu technicznego zlecono inżynierowi Bevelowi Lemeliskowi wraz z zespołem insektoidalnych mieszkańców Geonosis.

Plany opracowane na Geonosis ledwo ocalały z bitwy w roku 22 BBY, wywiezione w ostatniej chwili przez hrabiego Dooku. Kiedy Palpatine ogłosił się Imperatorem, mógł przystąpić do kolejnego etapu tworzenia Gwiazdy - prac konstrukcyjnych. Prace te przedłużały się niemal w nieskończoność - zarówno ze względu na braki technologiczne i materiałowe, jak i na pojawiające się mimo prób zachowania najściślejszej tajemnicy przcieki oraz sabotaże ze strony przeciwników Nowego Ładu. Projekt pochłaniał gigantyczne ilości kredytów, a nie wydawał się zbliżać do końca - niektórzy zaczęli podejrzewać, że może być nawet po prostu niemożliwy do wykonania. W tej sytuacji Tarkin wraz z Lemeliskiem postanowili stworzyć najpierw działający prototyp, który pozwoli udowodnić, że koncepcja jest w ogóle wykonalna. W Laboratorium Otchłani zebrali zespół zdolnych naukowców i inżynierów, którzy zabrali się za konstruowanie okrojonej wersji Gwiazdy Śmierci. Ekipa ta dokładnie przejrzała plany opracowane na Geonosis, usprawniając projekt i eliminując wykryte błędy. Następnie podjęto prace konstrukcyjne, które doprowadziły do stworzenia "prototypu Gwiazdy Śmierci" - gigantycznej kuli o ażurowej konstrukcji, wyposażonej w napęd i pierwszy działający superlaser. Sukces tego przedsięwzięcia oznaczał zielone światło dla "dużej" Gwiazdy Śmierci - jej wstrzymaną tymczasowo budowę ponownie rozpoczęto, na orbicie więziennej planety Horuz w systemie Despayre. Problemy konstrukcyjne nadal się pojawiały, jednak pod bezpośrednim nadzorem Tarkina oraz Dartha Vadera (który na swój niepowtarzalny sposób "motywował" budowniczych) budowa - wykonywana w znaczącej mierze siłami niewolników - posuwała się do przodu. W roku 0 BBY stacja bojowa była gotowa do akcji

Główną bronią Gwiazdy Śmierci był oczywiście superlaser, mogący raz na 8 godzin oddać strzał będący w stanie zniszczyć całą planetę, nawet chronioną tarczami planetarnymi. Jako dodatek do superalsera, stację bojową wyposażono w odpowiedni zestaw uzbrojenia do walki z mniejszymi jednostkami - przy czym "mniejsze" oznacza zarówno myśliwce i transportowce, jak i ciężkie krążowniki. Nie zapomniano też o odpowiedniej ilości emiterów promienia ściągającego, mających za zadanie przechwytywać i unieruchamiać wrogie jednostki. W hangarach poza myśliwcami znalazła się odpowiednia ilość promów szturmowych, barek desantowych, kanonierek, promów i holowników, a także cztery krążowniki uderzeniowe(!), na wypadek, gdyby potrzebne okazało się niewielkie wsparcie floty. Ponadto na pokładzie stacjonowało zgrupowanie wojska rozmiarami i wyposażeniem odpowiadające standardowej armii sektora, dodatkowo wzmocnione oddziałami szturmowców zero-g i innymi wyspecjalizowanymi jednostkami.

Wejścia do hangarów oraz silniki napędu głównego umieszczono na obwodzie Gwiazdy, w ogromnym równikowym "kanale". Poza tą właśnie sekcją (i kilkoma innymi wyjątkami), pokłady zdecydowano się zbudować koncentrycznie, tworząc jakby wielką "cebulę" z centrum sztucznej grawitacji mieszczącym się w geometrycznym centrum stacji bojowej - tak więc Gwiazda przypominała pod tym względem raczej planetę niż statek kosmiczny. Główny środek poruszania się po całej instalacji stanowiła rozbudowana sieć turbowind.

Pozycję dowódcy całej stacji otrzymał wielki moff Tarkin, twórca słynnej Doktryny Strachu, znany już wcześniej z bezwzględności i okrucieństwa. Jako podwładnych i "konsultantów" przydzielono mu admirała Mottiego z Floty i generała Tagge z Armii Imperialnej. W ramach testów wyposażenia stacja bojowa zniszczyła Horuz, a krótko potem miała miejsce demonstracja siły w układzie Alderaanu. Jako następny cel wyznaczono wykrytą dzięki umieszczonej na statku Hana Solo pluskwie główną baza rebelii, umiejscowioną na czwartym księżycu planety Yavin. Tu jednak Gwiazda Śmierci natrafiła na pewien problem...

Kiedy prace nad Gwiazdą Śmierci dobiegały końca, informacja o tym dotarła za pośrednictwem informatora na Ralltiirze do dowództwa Sojuszu Rebeliantów. Rebelianci uświadomili sobie, że nie są w stanie wstrzymać, ani nawet - ze względu na znacząco wzmocnione środki bezpieczeństwa i konspirację - znacząco spowolnić oddania tej konstrukcji do służby, postanowili za wszelką cenę zdobyć jej plany, aby odkryć jakąś możliwość jej zniszczenia. Z kilku równocześnie uruchomionych akcji powiodły się dwie. Po połączeniu materiałów uzyskanych przez agentów z Toprawy z planami skradzionymi przez Kyle'a Katarna z planety Danuta, Rebelianci znaleźli się w posiadaniu całej dokumentacji technicznej. Plany, wywiezione z Toprawy przez księżniczkę Leię, dotarły ostatecznie do kwatery głównej Sojuszu, gdzie poddano je gruntownej analizie. Niemal w ostatniej chwili przed pojawieniem się Gwiazdy w układzie Yavina, generał Jan Dodonna odkrył słaby punkt imperialnej machiny bojowej - szyb chłodzący reaktora. Jeśli udałoby się wprowadzić przez niego torpedy protonowe, mogły one dotrzeć do samego rdzenia i spowodować anihilację całej stacji bojowej.

Bitwa o Yavin stała się jednym z punktów zwrotnych w historii Galaktyki. Trzy eskadry myśliwców rebelianckich przypuściły atak na powierzchnię Gwiazdy, wykorzystując jej słabe przygotowanie do działań przeciwlotniczych oraz niemal całkowity brak eskorty. W ostatnim nalocie Luke Skywalker trafił torpedą protonową w szyb chłodzenia głównego reaktora, niszcząc Gwiazdę Śmierci i uśmiercając wraz z nią jej głównego promotora - wielkiego moffa Tarkina.