Transportowiec szturmowców Delta Dx-9 (Delta Stormtrooper Transport)

Jest to podstawowy lekki statek szturmowo-transportowy floty Imperium, ogniwo pośrednie między promami szturmowymi typu Gamma a kanonierkami Skipray. Dx-9 jest używany do transportu szturmowców i komandosów - zarówno do zwykłego przewożenia ich z miejsca na miejsce, jak i w celach abordażowych oraz desantowych. Równocześnie bywa też wykorzystywany do dowożenia zaopatrzenia i ważnych ładunków na niebezpieczne obszary, przechwytywania jednostek przemytniczych, a także ataków na mniejsze okręty. Jego typowa misja w warunkach bojowych polega na zaatakowaniu i unieruchomieniu wrogiej jednostki (często we współpracy z myśliwcami), a następnie przeprowadzeniu abordażu celem jej opanowania lub przejęcia jakiegoś ważnego ładunku lub pasażerów.

Transportowce typu Delta występują w kilku odmianach, różniących się między sobą ilością załogi oraz uzbrojenia. Typowy Dx-9 uzbrojony jest w dwa działka laserowe i dwa jonowe - te ostatnie są oczywiście szczególnie przydatne w przypadku konieczności unieruchomienia atakowanej jednostki bez powodowania na niej zbyt wielu uszkodzeń. Transportowiec ten może być także uzbrojony w wyrzutnie rakiet lub torped, co czyni go bardzo niebezpiecznym dla innych jednostek podobnej klasy, a także dla słabiej bronionych okrętów. Jego prędkość i opancerzenie nie należą może do specjalnie imponujących, praktyka wykazała jednak, że są w zupełności wystarczające do pełnienia stawianych przed nim zadań. Kiedy tylko pod ręką nie ma promów typu Gamma ze szturmowcami zero-G, albo kanonierek czy myśliwców szturmowych, z reguły do akcji wkraca wtedy transportowiec Telgorna.

Istnieje także wydłużona o 5 metrów wersja tego transportowca, Dx-9s, charakteryzująca się nieco większą ładownością.

Prom Grek (Grek Troop Shuttle)

Model dosyć już przestarzały, uważany w zasadzie za poprzednika imperialnego transportowca Dx-9. Grek jest dosyć słabo opancerzonym promem przeznaczonym głównie do spokojnego przewożenia zaopatrzenia i oddziałów wojskowych z okrętu na okręt lub na bezpieczne obszary lądowania. Inaczej, niż jego następca, nie ma nawet szans, żeby posłużyć jako kanonierka/szturmowiec, w niektórych przypadkach bywa jednak - z braku innych środków - używany do abordażu jednostek nieprzyjaciela. Głównym zadaniem promu tego typu jest wtedy jak najszybciej dolecieć do celu i wyładować oddział przewożonych na pokładzie 50 żołnierzy.

Greki są w zasadzie ogólnodostępne i można je kupić na wolnym rynku, toteż poza rozmaitymi siłami wojskowymi wykorzystują je zarówno legalni przedsiębiorcy, jak i piraci.

Prom szturmowy typu Beta (Beta Assault Shuttle)

Prom szturmowy typu Beta to bezpośredni przodek szeroko znanej (i przez niektórych niespecjalnie lubianej) Gammy. O ile jednak Gammę przeznaczono już specjalnie do działań abordażowych w kosmosie, o tyle Beta jest jednostką dużo bardziej uniwersalną.

Wynika to przede wszystkim z modularnej budowy tego transportowca. Podczas gdy przednia część z kabiną pilotów i sekcją dowodzenia oraz część silnikowa są stałe, moduł ładunkowy może być odłączony - czy raczej "wyjęty" - i wymieniony na inny. Poza standardowym modułem dla szturmowców zero-G, mieszczącym 40 astrożołnierzy i cały potrzebny im sprzęt i wyposażenie, producent zaproponował jeszcze trzy standardowe opcje: transport zwykłego wojska (moduł mieści wtedy 68 żołnierzy plus sprzęt), transport ładunku lub moduł bojowy. Ten ostatni sprowadza się do tego, że zamiast ładowni, Beta otrzymuje sekcję z dodatkowym uzbrojeniem przeznaczonym do walki w przestrzeni, ataków naziemnych i tak dalej - co znacznie zwiększa jej użyteczność bojową, czyniąc z niej wyjątkowo niebezpiecznego przeciwnika, w bezpośrednim starciu prawdopodobnie groźniejszego nawet od Gammy.

Główną wadą tego rozwiązania okazały się wyjątkowo duże naprężenia powstające w sekcjach łączących poszczególne moduły - zwłaszcza w sytuacjach manewrowania w walce. Ze względu na te naprężenia konstrukcja promu ulega dość szybkiemu męczeniu się, co prowadzi do konieczności przeprowadzania generalnego przeglądu całej jednostki regularnie co dwa lata. U następcy, dzięki zrezygnowaniu z wymienialnych modułów, okres międzyprzeglądowy udało się zwiększyć do całych pięciu lat. Utracono jednak wiele z uniwersalności, co spowodowało, że promy typu Beta przetrwały w całkiem sporej liczbie, szczególnie w sektorach wyposażonych w mniejszą liczbę okrętów. Kiedy nie ma się do dyspozycji czterech różnych jednostek do misji o rozmaitym profilu, Beta i możliwość jej szybkiej rekonfiguracji okazuje się wartością nie do przecenienia.

Prom szturmowy typu Gamma (Gamma Assault Shuttle)

Gamma to jeden z najlepiej znanych i równocześnie najgroźniejszych spośród bojowych transportowców Imperium. W odróżnieniu od swoich poprzedników (promy Beta) oraz innych transportowców przystosowanych do pełnienia całego wachlarza misji, od bojowych po transportowe, głównym zadaniem Gammy jest uczestniczenie w bitwach kosmicznych i atakach na rozmaitego typu instalacje orbitalne.

Prom szturmowy typu Gamma jest we flocie Imperium podstawowym nosicielem Szturmowców Zero-G, zwanych także Spacetrooperami lub astrożołnierzami. W głównym przedziale ładunkowym transportuje on zazwyczaj 40 szturmowców, wraz ze zbrojami oraz całym potrzebnym sprzętem i uzbrojeniem. Każdy z takich astrożołnierzy jest w stanie w pojedynkę zagrozić słabszym jednostkom kosmicznym, zaś w zespole stanowią praktycznie niepowstrzymaną siłę zdolną dokonać abordażu i przejąć kontrolę nawet nad największymi okrętami nieprzyjaciela.

Jak na jednostkę swoich rozmiarów, prom szturmowy jest bardzo mało zwrotny, szczególnie w porównaniu z myśliwcami. Nie staje się to jednak zbytnią przeszkodą w momencie, gdy wykorzystywany jest zgodnie ze swoim przeznaczeniem - czyli przeciwko dużo większym, ciężko uzbrojonym i opancerzonym okrętom wojennym. Aby móc poradzić sobie w takich warunkach, Gamma posiada niesamowicie silne osłony, dla których zarezerwowane jest prawie 62 procent mocy jej głównego reaktora i które potrafią odchylać nawet wiązki energii pochodzące z ciężkich turbolaserów. Zaletą Gammy jest też jej wysoka prędkość oraz uzbrojenie, które może być używane zarówno do walk z dużymi okrętami, jak i małymi transportowcami czy myśliwcami. Należy też zwrócić uwagę na emiter promienia ściągającego o wyjątkowo dużej mocy, stosoway do obezwładniania i zmniejszania zwrotności celu.

Oprócz tego prom dysponuje bardzo dobrym systemem sensorów, mogącym wykryć obiekty będące poza zasięgiem systemów wykrywania innych jednostek. Imperium najczęściej używa Gamm do abordażu stacji kosmicznych i wszelkiej wielkości okrętów - prom nawiązuje walkę z dużo (pozornie) silniejszą od siebie jednostką, a przez ten czas szturmowcy przedostają sie na jej pokład. Znane są przykłady obezwładnienia w ten sposób jednostek typu Victory przy bardzo niewielkich stratach własnych wśród atakujących.

Standardowa załoga tej jednostki wynosi 5 osób: dwóch pilotów, dwóch operatorów broni laserowej oraz jednego odpowiedzialnego za promień ściągający i wyrzutnię rakiet.

Prom abordażowy typu Katarn (Katarn Boarding Shuttle)

Katarn - nazwany tak od pewnego dość znanego drapieżnika z lasów Kashyyyku - to transportowiec bojowy przeznaczony specjalnie do przeprowadzania abordażu na wrogie statki i okręty. Podczas gdy niemal wszystkie typy promów muszą przycumować do śluzy atakowanego obiektu, aby pozwolić na przedostanie się tam przewożonych przez nie oddziałów, Katarn po prostu taranuje ofiarę i wycina dla swoich pasażerów otwór w kadłubie wrogiej jednostki (lub poprawia ten wybity samym impetem uderzenia). Używa do tego specjalnego palnika plazmowego, przy którego pomocy można w ciągu minuty stworzyć całkiem wygodne dodatkowe drzwi w burcie nawet mocno opancerzonego przeciwnika. Następnie wysuwany jest specjalny, hermetyczny łącznik, którym oddziały szturmowe bez większych problemów przedostają się na pokład atakowanej jednostki.

Cała operacja od momentu uruchomienia palnika do wkroczenia oddziału szturmowego przy dobrze wytrenowanej załodze trwa zazwyczaj niewiele ponad półtorej minuty. Uderzenie może byc dzięki temu przeprowadzone dużo szybciej i skuteczniej, niż standardową metodą związaną ze zdobywaniem śluzy, a wszystko to bez użycia Szturmowców Zero-G, którzy nie zawsze są pod ręką (a poza tym z reguły bywają dość aroganccy). Pod względem prędkości i opancerzenia Katarn nie ustępuje zbytnio promowi typu Gamma, uzbrojenie ma oczywiście słabsze, ale przy misjach, do jakich jest wykorzystywany, problem ten schodzi na dalszy plan. Jednostka jest dosyć nowa i używana głównie przez siły Marynarki Imperialnej przeciw rebeliantom i przemytnikom, chociaż kilka egzemplarzy tego promu znalazło się także w tzw. "innych rękach". Szczególnie cenią sobie Katarna piraci oraz rebelianckie kosmiczne oddziały specjalne.

Kuter szturmowy typu Mynock (Mynock Assault Boat)

Ten zaprojektowany na Korelii kuter mieści się parametrami gdzieś pomiędzy promem desantowym a kanonierką, będąc idealną jednostką dla niewielkich, mobilnych oddziałów wojska spodziewających się walki zarówno w przestrzeni, jak i na powierzchni planety. Jego profil doskonale odpowiada więc zarówno siłom porządkowym, jak i grupom najemników oraz jednostkom specjalnym; Mynock nie cieszy się natomiast zbytnim powodzeniem wśród piratów, gdyż nie został zaprojektowany z myślą o abordażu w przestrzeni kosmicznej - jak chociażby prom typu Katarn - i operacje takie potrafią być w jego przypadku dość niewygodne.

Wywodzący się od jednostki patrolowej Mynock charakteryzuje się znaczącą prędkością - może pod tym względem stawać w szranki z większością starszych myśliwców, a z powodzeniem prześciga praktycznie wszystkie frachtowce i wiele kanonierek. Dzięki temu stanowi idealną jednostkę do przebicia się przez blokadę oraz do misji desantowych czy ograniczonego wsparcia sił naziemnych - a pomagają mu w tym solidne osłony, przyzwoity pancerz i zróżnicowane uzbrojenie. Do samoobrony Mynock wykorzystuje umieszczone w górnej wieżyczce poczwórne sprzężone działka laserowe. Do działań zaczepnych przeciw większym celom posiada wyrzutnię rakiet oraz parę działek jonowych, natomiast siły naziemne może wspierać przy użyciu dwóch lekkich działek umieszczonych z przodu w dolnej części kadłuba.

Głównym przeznaczeniem tych maszyn w siłach koreliańskich jest prowadzenie ataków połączonych z desantem na cele naziemne - czy to stałe, czy ruchome. W zależności od sytuacji Mynocki albo wysadzają desant, a następnie wspierają go z powietrza, lub też najpierw przełamują obronę przeciwnika, a następnie desantują przewożony oddział, po czym zapewniają mu dodatkowe wsparcie ogniowe.

Statek abordażowy typu Droch (Droch Boarding Ship)

Jednostki abordażowe typu Droch to sposób Separatystów na przejmowanie wrogich jednostek kosmicznych bez wyrządzania im zbytniej krzywdy - szczególnie w celu późniejszego ich użycia w tajnych operacjach. Drochy - lekkie, małe i tylko symbolicznie uzbrojone transportowce - mają za zadanie przylgnąć do kadłuba zaatakowanego statku kosmicznego i przy pomocy czterech "świdro-ostrzy", mogących działać w konfiguracji świdra lub nożyc, wyciąć w jego kadłubie otwór pozwalający na dokonanie abordażu. Przez otwór ten na pokład wdziera się drużyna sześciu droidów bojowych, której zadaniem jest fizyczna eliminacja wrogiej załogi i przejęcie sterowania daną jednostką.

Jeżeli atak przeprowadzany jest na większy okręt nieprzyjaciela, dysponujący większą załogą będącą w stanie stworzyć spójną siłę obronną, to do akcji wprowadza się całą chmarę Drochów, które atakując w wielu różnych miejscach mogą zmusić wroga do rozproszenia sił. Nie można tylko przesadzić, bo zbyt duża ilość desantowców może przerobić kadłub statku na ser szwajcarski i uniemożliwić jego dalsze używanie...

Droch jest szybki i nieco opancerzony - na tyle, aby zapewniało mu to ochronę przed pojedynczymi trafieniami z lżejszej broni. Nie ma natomiast osłon i jest zadziwiająco mało zwrotny, toteż w większości przypadków jego sukces zależy albo od zaskoczenia przeciwnika (często dzięki odwróceniu jego uwagi przez inne jednostki), albo od zaatakowania na tyle wielką chmarą, że wróg nie będzie w stanie strącić wszystkich napastników i niektórzy dotrą do jego kadłuba. Oczywiście najlepsza sytuacja zachodzi wtedy, gdy nieprzyjacielem jest jednostka pozbawiona uzbrojenia...

Drochy bywają również używane w charakterze promów wojskowych, przewożąc niewielkie oddziały specjalnego przeznaczenia. Podczas bitwy pod Abregado były natomiast wykorzystane do niszczenia kapsuł ratunkowych z republikańskich Gwiezdnych Niszczycieli typu Venator zniszczonych przez Malevolence.

Prom szturmowy typu Spiral (Spiral Assault Ship)

Wśród dość dużej ilości promów lepiej lub gorzej przystosowanych do działań abordażowych, imperialny prom szturmowy typu Spiral wyróżnia się przede wszystkim tym, że jest pojazdem jednorazowym. Ten niewielki, sześcioosobowy stateczek przeznaczony jest do ataków na szczególnie ciężko opancerzone i osłaniane obiekty w przestrzeni kosmicznej. Ma on wystartować ze statku-matki, przemknąć się w pobliże celu, a następnie z rozpędu wbić się w niego i pozwolić załodze na dokonanie desantu i przejęcie jednostki wroga.

Cała konstrukcja tej jednostki podporządkowana jest temu właśnie zadaniu, które można podzielić na dwa etapy: lot do celu oraz kontrolowana kolizja. Aby Spiral był skuteczny na pierwszym etapie swojej misji, ponad 70 procent objętości jego kadłuba przeznaczono na silniki oraz generatory osłon. Silniki nadają mu w przestrzeni prędkość myśliwca, co razem z dość silną ochroną zapewnianą przez osłony zapewnia możliwość dotarcia do celu bez znaczących uszkodzeń. Dodatkowo maszyna jest wygłuszona i wyposażona w systemy utrudniające wykrycie jej przez czujniki wroga.

Po dotarciu do celu - z reguły chronionego przez potężne osłony i pancerz - załoga Spirala zaczyna procedurę abordażu. Na minimum 10 sekund przed planowanym uderzeniem pilot dokonuje ostatniej korekty kursu, po czym cała załoga zamyka się w "kokonach" foteli amortyzujących, a transparistalowe iluminatory zostają zasłonięte przez dodatkowe płyty ciężkiego pancerza. Na cztery sekundy przed uderzeniem uzbrojona zostaje umieszczona z przodu pojazdu głowica protonowa skalibrowana specjalnie do lokalnego przeciążania i przebijania osłon. Ładunek eksploduje na około dwie sekundy przed uderzeniem w kadłub celu, otwierając "korytarz" dla promu. Następnie zostaje już tylko kolizja...

Cały przód promu typu Spiral skonstruowano z tektonitu - specyficznego materiału, który w momencie kolizji gwałtownie paruje, absorbując niemal 92 procent energii zderzenia po stronie promu. Pancerz zaatakowanej jednostki nie ma takiej ochrony, dzięki czemu zgruchotany Spiral przebija się do jej wnętrza, równocześnie ją dehermetyzując. Załoga promu, wyposażona w bojowe skafandry próżniowe, wydostaje się z pancernego przedziału desantowego i - korzystając z zaskoczenia - rozpoczyna akcję na pokładzie celu.

Główną zaletą Spirala jest możliwość przeprowadzania za jego pomocą gwałtownych uderzeń na cele, które trudno byłoby przejąć przy użyciu standardowych metod abordażu, jak na przykład wycinanie otworów w kadłubie przy pomocy palników plazmowych - nie wspominając już o mozolnych i ryzykownych działaniach w rodzaju ataków przez śluzę. Wycięcie otworu w pancerzu wroga zajmuje cenny czas, pozwalając mu na przygotowanie oddziału antyabordażowego. Silnie opancerzony przeciwnik może okazać się trudna do "nadgryzienia", a silnie uzbrojona - może zagrozić jednostce desantującej. Tymczasem Spiral atakuje z zaskoczenia i dostarcza pasażerów bezpośrednio do wnętrza statku lub okrętu wroga.

Nie ma jednak mantezji bez jadu. Głównym problemem Spirala jest znikoma przestrzeń ładunkowa oraz mała ilość członków desantu. Poza wyposażeniem osobistym (broń osobista - zazwyczaj pistolet blasterowy i wibronóż, medpakiet itp.) na pokładzie mieści się zazwyczaj - w dodatkowym schowku - jedynie kilka sztuk broni długiej i skrzynka granatów, względnie zapasowy zestaw medyczny. Sześć osób desantu to nie jest też ilość, która pozwoliłaby na przejęcie kontroli nad okrętami posiadającymi zazwyczaj dość liczne własne oddziały piechoty kosmicznej, przygotowane do wykorzystania w takich właśnie okolicznościach. Stąd Spirale muszą albo atakować w większych ilościach - co nastręcza problemów z koordynacją - albo być wykorzystywane przeciwko słabiej obsadzonym (acz nadal silnie opancerzonym) celom w rodzaju ciężkich frachtowców lub orbitalnych platform bojowych. Innym sposobem może być wymierzenie ataku w szczególnie ważne elementy okrętu, lub też użycie sił desantowych w roli jednostki samobójczej, mającej wyrządzić jak największe szkody bez konieczności opanowania atakowanego obiektu.

Jednorazowość tej jednostki sprawia, że korzystanie z promów typu Spiral jest dosyć kosztowne, jednak Imperium zazwyczaj było sobie w stanie na taką ekstrawagancję pozwolić. Mimo tego, transportowce te nie były nigdy szerzej wykorzystywane. Dwie jednostki tego typu, przejęte przez Sojusz Rebeliantów, zostały wykorzystane w akcji przejęcia kontroli nad gigantycznym pociągiem kontenerowym Black Ice.

Pinasa (Warpod Pinnace)

Pinasy to lekkie jednostki bojowe szczególnie cenione przez piratów, którzy lubią używać statków małych, nie rzucających się w oczy i łatwych do serwisowania poza głównymi portami gwiezdnymi. Ta konkretnie pinasa nie przewozi zbyt wiele ładunku ani pasażerów, posiada za to inne zachęcające parametry, takie jak spore uzbrojenie, dobra zwrotność i niezła prędkość - jest więc wykorzystywana głównie jako "dubeltówka" zgrupowania pirackiego i jednostka abordażowa. W tej pierwszej roli ma za zadanie zapewnianiać wsparcie ogniowe w walce z myśliwcami lub opornym frachtowcem. Pomocne w tym jest charakterystyczne rozmieszczenie uzbrojenia na tym statku - działka w wieżyczkach mogą bądź operować niezależnie, bądź też być sprzężone, zablokowane w pozycji "do przodu" i obsługiwane przez pilota - jak w myśliwcu kosmicznym. Dobrze uzbrojona pinasa jest bardzo skutecznym środkiem zastraszania załogi przyszłego pryzu.

Drugie zastosowanie jednostek tego typu to przeprowadzanie szybkich misji abordażowych mających na celu przejęcie atakowanego statku i sterroryzowanie załogi. W tym celu pinasa może być wyposażona w tradycyjny palnik plazmowy oraz hermetyzowany korytarz do dokowania. O ile ze względu na małą liczebność oddziału abordażowego sposobu tego raczej nie wykorzystuje się przeciw celom o dużej ilości załogi (czy też należącym do wojska, piratów itp.), o tyle w przypadku zwykłego frachtowca wysadzony desant zwykle wystarcza aż nadto do przejęcia kontroli nad obiektem starań. Wtedy pozostaje już tylko dokowanie z większą jednostką piracką celem przeładunku wszelkich przydatnych towarów, lub też obsadzenie zdobyczy załogą pryzową i odesłanie do własnej bazy.

Bardziej legalni użytkownicy, szczególnie na obszarze Sektora Korporacyjnego, korzystają z pinas jako jednostek eskortowych dla okrętów i konwojów pozbawionych osłony myśliwców.

Transportowiec szturmowy (Assault Transport)

Popularny ATR to transportowiec szturmowy, przeznaczony specjalnie do ataków na flotę i instalacje orbitalne przeciwnika. Jest większy i dużo lepiej uzbrojony od zwykłego transportowca, a odpornością i opancerzeniem sytuuje się już niemal w klasie korwet. Całości obrazu dopełniają wieżyczki z turbolaserami i wyrzutnia ciężkich rakiet. Jak wykazuje praktyka, większa grupa tych jednostek jest w stanie poważnie uszkodzić lub nawet zniszczyć okręt wielkości krążownika - z reguły jednak używa się ich raczej do ataków na okręty klasy fregat oraz instalacje orbitalne. ATR mają też tę zaletę, że łatwiej jest je ukryć i przygotować zasadzkę za pomocą kilku z nich, niż przy użyciu dużego okrętu. Wykorzystywane są przez obie strony konfliktu, często z ich pokładu dowodzi się kombinowanymi atakami grup transportowców i myśliwców.