Frachtowiec koreliański YT-1210 (YT-1210 Corellian Transport)

Frachtowiec ten to bezpośredni poprzednik najsłynniejszego chyba w galaktyce typu lekkiego transportowca, YT-1300. YT-1210 to pierwsza jednostka o charakterystycznym kształcie latającego spodka z wystającym z boku kokpitem pilota. Zapowiedzią późniejszych przednich "wideł" jest tutaj pojedynczy, krótki i gruby "kolec" wyłaniający się z przodu kadłuba, przez który jednostka wygląda nieco mniej dynamicznie, niż jej następca... Ale w gruncie rzeczy niewiele jej brakuje do standardu 1300. Wystarczy nieco ulepszyć silniki, zwiększyć wydajność generatorów mocy, unowocześnić wyposażenie i w zasadzie oba typy nie będą się zbytnio różniły. Model 1210 to rasowa jednostka przemytnicza, wysoko ceniona przez wiernych użytkowników - szerokiej popularności nie zdobyła tylko dlatego, że zanim zdążyła opanować rynek, pojawił się już jej następca. I mimo, że ten typ statku częściej spotyka się już na złomowiskach, niż w służbie, to zgodność komponentów z tymi z późniejszych jednostek bardzo ułatwia utrzymanie w służbie tych YT-1210, które jeszcze latają.

Frachtowiec koreliański YT-1300 (YT-1300 Corellian Transport)

Ten dość stary model frachtowca jest bez wątpienia najpopularniejszym spośród wszystkich lekkich transportowców, tak bardzo lubianych przez przemytników. W ciągu kilku lat - a właściwie miesięcy - od wprowadzenia na rynek okazał się tak wielkim sukcesem firmy CEC, że pozwolił jej na osiągnięcie jednego z czołowych miejsc w budownictwie okrętowym - wśród takich potentatów, jak KDY, SFS czy Rendili.

Czego można spodziewać się po tym frachtowcu? YT-1300 potrafi w swojej stutonowej łądowni przewieźć całkiem sporą ilość towaru, a jego niewielkie rozmiary i odporna budowa sprawiają, że z wprawnym pilotem na pokładzie staje się bardzo trudnym łupem dla każdego przeciwnika - wliczając w to okręty wojenne, jak niejednokrotnie wykazywał to Han Solo. Poza przemytnikami i niezależnymi przedsiębiorcami, YT-1300 używają też bardziej legalni przewoźnicy, a także notorycznie potrzebujący jakichkolwiek statków kosmicznych Sojusz Rebeliantów. Zdarzają się także armatorzy (najczęściej wywodzący się z jednej z wyżej wymienionych grup), którzy zamiast samemu latać, postanowili założyć niewielką kompanię przewozową, wynajmować innych pilotów i rozbudowywać swoją flotę. Jeżeli nie narzucają się oni zbytnio większym firmom oraz grupom przestępczym, to często potrafią przetrwać na rynku przez pewien czas i zdarza się nawet czasem, że tego typu przedsięwzięcia w ogóle nie kończą się bankructwem.

YT-1300 jest słynny z tego, jak łatwo jest wprowadzać w nim własne modyfikacje. Jako że na rynku obecne są tysiące tego typu jednostek, nie jest też większym problemem znalezienie części zapasowych na wymianę po ich zużyciu lub zniszczeniu przez agresywnego konkurenta. Na wypadek klęski w tego typu "agresywnych negocjacjach" lub też innego nieprzyjemnego przypadku losowego, YT posiada dwie kapsuły ratunkowe, po jednej z każdej strony kadłuba. Przepisy wymagają, aby były one zawsze w stanie gotowości, jednak w praktyce właścicielom nie zawsze chce się wydawać dodatkowe fundusze na kapsułę w ogóle. Na pokład frachtowca można się dostać przez główną rampę lub przez jeden z dwóch mniejszych włazów - u góry i w dolnej części kadłuba.

Prawie wszyscy użytkownicy transportowców koreliańskich wprowadzili w nich ponadto jakieś mniejsze lub większe modyfikacje, tak, że praktycznie niemożliwością jest znalezienie dwóch identycznych jednostek tego typu. Niemal na porządku dziennym jest wzbogacanie tego frachtowca o osłony (model seryjny ich nie posiada) i drugą wieżyczkę z działkami, a także mocniejsze silniki, dodatkowe kontenery ładunkowe czy ukryte schowki na kontrabandę. Mało kto zdaje sobie sprawę z faktu, że w początkach sprzedaży oferowano trzy różne modele YT: z kokpitem umieszczonym z prawej strony kadłuba, z lewej, lub też pośrodku (ten ostatni stał się podstawą do mało znanej wersji rozwojowej tego frachtowca - YT-1930). Ostatecznie największe powodzenie zdobyła wersja z kokpitem z prawej strony, niemal doszczętnie wypierając pozostałe odmiany. Powód takiego wyboru był dość prosty - okazało się, że piloci lekkich frachtowców nazdwyczaj cenią sobie dodatkową widoczność z jednej strony kadłuba zapewnianą przez tą konfigurację, a w kwestii "prawy czy lewy" zadecydowała prawdopodobnie po prostu kolejność tych opcji na liście fabrycznej oraz zwykła moda. Millenium Falcon, transportowiec Hana Solo, to właśnie mocno zmodyfikowany YT-1300 w konfiguracji "numer jeden".

Sukces tej maszyny sprawił, że powstała całkiem spora ilość wersji rozwojowych, wśród których najpopularniejsze to YT-2000 oraz YT-2400.

Frachtowiec koreliański YT-2000 (YT-2000 Corellian Transport)

Model YT-1300 okazał się takim sukcesem, że w Corellian Engineering Corporation niezwłocznie przystąpiono do prac nad jego następcą. Jako że obserwacje i badania rynku wykazały, że lekkie frachtowce cieszą się bardzo dużym powodzeniem wśród przemytników i innych osób modyfikujących pojazdy kosmiczne na własną rękę, w YT-2000 zdecydowano się jak najbardziej takie przeróbki ułatwić. Siłownia statku jest w stanie wytworzyć dużo większą ilość mocy, niż potrzeba do zasilania standardowego wyposażenia tej jednostki. Ponadto, obserwując modyfikacje najczęściej wprowadzane w modelach YT-1300, zdecydowano się wyposażyć seryjne modele YT-2000 w osłony. Mimo, że nie są one zbyt mocne, żeby nie podpaść pod paragrafy, posunięcie takie jest wyjątkowo rozsądne i spotkało się z pozytywną odpowiedzią klientów, którzy i tak z reguły osłony montowali jako pierwszą z serii przeróbek.

Kształt kadłuba tego frachtowca - a zwłaszcza przeniesienie kabiny na oś symetrii statku - pozwala osiągać dużo większe prędkości w atmosferze, a ponadto ułatwia wykonywanie trudniejszych manewrów, pozwalając na pilotowanie YT-2000 w sposób nieco przypominający prowadzenie myśliwca. YT-2000 jest więc po prostu modelem 1300 "kilka lat później", a szerszej popularności nie zdobył z kilku przyczyn - po pierwsze, nie sprzedawano go w odmianach z bocznym kokpitem, do czego przyzwyczajeni byli posiadacze YT-1300, a po drugie - poprzednie modele YT były na tyle popularne, że niewielu pilotów zainteresowało się tą "nowinką". Wkrótce zresztą pojawił się YT-2400, maszyna dużo lepiej przystosowana do działań przemytniczych na granicy prawa.

Frachtowiec koreliański YT-2400 (YT-2400 Corellian Transport)

YT-2400 to kolejna jednostka w niesamowicie popularnej linii YT, której najbardziej znanym przedstawicielem jest YT-1300. O ile jednak jego przodek był zbudowany jako standardowy lekki frachtowiec do różnych zastosowań, o tyle następca jest już rasowym statkiem przemytniczym, zaprojektowanym specjalnie do obsługi przez jednego członka załogi.

Wyciągając wnioski z wieloletniej eksploatacji poprzednich modeli YT, typ 2400 zaprojektowano z myślą o tym, aby każdy właściciel mógł w nim łatwo wprowadzić swoje własne, niekoniecznie legalne modyfikacje. Producent zadbał też o stworzenie kilku wariantów gotowych pakietów do konwersji tej jednostki - w zależności od potrzeb posiadacz tego frachtowca może zakupić zestaw pozwalający na powiększenie powierzchni ładunkowej swojej jednostki, na skonwertowanie ładowni na przedział pasażerski i tak dalej. Większość posiadaczy decyduje się jednak na modyfikacje indywidualne.

Przeróbki YT-2400 są jeszcze łatwiejsze niż jego bezpośredniego poprzednika, YT-2000. Większość podzespołów wchodzących w skład wyposażenia tej maszyny jest identyczna z tymi pochodzącymi z YT-1300, a większość pozostałych wymaga tylko niewielkich modyfikacji - co znacznie ułatwia dostęp do zapasowych części. Projektując tę jednostkę celowo zrezygnowano ze stosowania w niej najnowocześniejszych technologii i gadżetów - ma to na celu ułatwienie przeprowadzania napraw bądź wymiany komponentów podczas podróży na mniej zaawansowane technicznie obszary Galaktyki i z małą ilością dostępnego personelu.

Reaktor i generatory pokładowe YT-2400 mają fabryczną nadwyżkę mocy i wprost proszą się, aby podłączyć do nich dodatkowe uzbrojenie, wzmocnione osłony czy silniki. Kadłub zaprojektowano w ten sposób, aby można było zainstalować w nim jednostkę napędową przeznaczoną dla dużo większej jednostki, przystosowano go nawet do nielegalnych w normalnych warunkach systemów wojskowych. Umieszczonym w kadłubie ładowniom można ująć dowolnie dużo, by zainstalować na pokładzie dodatkowe generatory osłon lub systemy wykrywające czy zagłuszające. Fabrycznie instalowane ciężkie działko laserowe jest dużo mocniejsze niż broń, którą zwykle montuje się dla obrony przed piratami (a można je łatwo wymienić na coś naprawdę potężnego), na dolnej powierzchni kadłuba przygotowano też dodatkowy punkt mocowania uzbrojenia, tylko czekający na poczwórne działko laserowe produkcji koreliańskiej. Statek ma też podwójnie wzmocnione poszycie kadłuba oraz silny generator osłon. Decydenci CEC poszli tu na pewne ryzyko, jako że funkcjonariusze imperialni nie patrzą przychylnym okiem na zbyt "bojowe" frachtowce, jednak mimo kilku urzędowych skarg i zapytań ze strony BOSS i instytucji pokrewnych, YT-2400 pozostał jednostką legalną - chociaż ze względu na swój profil dość często rewidowaną przez służby celne.

Gdyby nie względnie wysoka cena tego transportowca, pewnym jest, że wkrótce wszyscy przemytnicy przerzuciliby się z czegokolwiek, czym latają, na nowego, szybkiego, zwrotniejszego i dobrze opancerzonego YT-2400. Niektórzy bogatsi już to zrobili - jak na przykład Dash Rendar, latający swoim Outriderem. Maszyna ta bowiem jest świetnym punktem początkowym dla każdego, kto chce stworzyć indywidualny lekki frachtowiec o dopasowanych do swojego stylu działania parametrach. A dodatkowo posiada jeszcze jeden atut - kapsułę ratunkową umieszczoną w bezpośrednim sąsiedztwie kokpitu. To dobry przyjaciel na ciężkie czasy.

Frachtowiec Ghtroc 720 (Ghtroc Freighter)

O ile w bardziej cywilizowanych rejonach Galaktyki najczęściej spotykanym lekkim frachtowcem jest koreliański YT-1300, o tyle im dalej w stronę Zewnętrznych Rubieży, tym więcej spotkać można Ghtroków. Najpopularniejszy z nich, model 720, to lekki frachtowiec ogólnego przeznaczenia, zaprojektowany właśnie jako konkurencja dla święcącego tryumfy wśród "niezależnych przewoźników" YT-1300.

Zbudowany na podstawie modelu 580, Ghtroc 720 legitymuje się przede wszystkim możliwością przewiezienia większej niż YT-1300 ilości ładunku, większą zwrotnością oraz fabrycznie instalowanymi osłonami. Ponadto jego trzy ładownie mają bardziej regularny kształt i lepiej rozwiązany system załadunku, co dodatkowo czyni tą jednostkę bardziej pakowną - za co jednak trzeba było zapłacić zwiększeniem rozmiarów statku, a tym samym jego masy, co bezpośrednio przekłada się na niższą prędkość podświetlną w przypadku stosowania standardowych jednostek napędowych. Ghtroc ma miejsce dla większej niż YT ilości pasażerów, oraz porównywalne ze swoim konkurentem uzbrojenie. Pewnym mankamentem jest jednak umiejscowienie jego działka laserowego - broń ta jest zainstalowana nad kabiną pilota i może strzelać jedynie do przodu, podobnie jak w myśliwcach. O ile w lekkich maszynach bojowych przystosowanych do walki kołowej rozwiązanie to jest dobrym pomysłem, o tyle ciężko obadowany i powolny frachtowiec niezbyt dobrze radzi sobie w takich sytuacjach, co czyni go niemal bezbronnym w starciu z myśliwcami czy zwrotnymi kanonierkami. Ghtroc 720 posiada jednak bardzo solidną konstrukcję górnej i dolnej części kadłuba, wprost zachęcającą do tego, żeby zainstalować tam dodatkowe wieżyczki z działkami - podobnie jak u YT. Taka modyfikacja jest zazwyczaj pierwszą z wprowadzanych przez wielu użytkowników tego typu frachtowca.

Ciekawą rzeczą jest w Ghtroku sposób rozmieszczenia silników - duża część systemów głównego napędu kryje się w przednich "płetwach" statku, podczas gdy hipernapęd umieszczony jest klasycznie, z tyłu kadłuba. Rozwiązanie to ma zarówno zalety, jak i wady - w przypadku awarii napędu w sytuacji podbramkowej, pilot może szybko dotrzeć do niesprawnych systemów głównego napędu, ale niestety w momencie, gdy uszkodzeniu lub przeciążeniu ulegnie także napęd nadświetlny, konieczne jest bieganie między trzema (lub więcej) lokacjami: kokpitem, przedziałem hipernapędu i przedziałem napędu głównego. Z drugiej jednak strony, w takim na przykład YT bezpośrednio przed silnikami umieszczona była ładownia, co w przypadku pełnego naładowania okrętu i tak czyniło dostęp do nich dość problematycznym.

Generalnie, przy nieco niższej od swojego konkurenta cenie, Ghtroc uważany jest za frachtowiec o porównywalnych osiągach, chociaż wymagający nieco więcej modyfikacji. Mimo, że firma Ghtroc Industries w pewnym momencie dokonała swojego żywota, frachtowce wyprodukowane przez nią trzymają się całkiem nieźle, a na rynku nadal bez problemu można dostać do nich akcesoria i części zamienne. W ten sposób Ghtroc pozostaje na stabilnej drugiej pozycji na rynku lekkich frachtowców "dla prawie każdego".

Frachtowiec A-Z-Z-3 (A-Z-Z-3 Freighter)

Kalamarianie może i przemytników nie lubią, a i kupiecką rasą raczej nie są, ale swoją wersję lekkiego frachtowca posiadają. A-Z-Z-3 można w łatwy sposób rozpoznać po kształtach - podobnie jak większe jednostki Kalamarian, z wyglądu bardziej przypomina kawałek przerośniętego ziemniaka z wypustkami, niż porządny statek kosmiczny.

Czego by jednak nie mówić o jego walorach estetycznych, frachtowiec MC przeznaczone sobie zadania spełnia doskonale. Wadą statku może być mała przestrzeń ładunkowa, zapasowe systemy osłon i stosunkowo silne jak na jednostkę tej klasy uzbrojenie czynią jednak A-Z-Z-3 bardzo przydatnym do prowadzenia handlu w mniej spokojnych rejonach Galaktyki. Jako że kalamarianie nie odczuwają większej potrzeby prowadzenia działań przemytniczych, pojazd ten nie został wyprodukowany w większych ilościach i raczej nie znajduje się w posiadaniu zwykłych przemytników, często natomiast korzystają z niego rozmaici wysłannicy Rebelii i organizacji pokrewnych, jak również średniego szczebla reprezentanci Mon Calamari.

Frachtowiec typu DeepWater (DeepWater Light Freighter)

Kalamariański frachtowiec typu DeepWater ("Głęboka woda") to unikalna jednostka mająca w zamierzeniu być trzonem lekkiej floty handlowej Kalamaru. Seria dziesięciu tysięcy tych lekkich jednostek transportowych została wyprodukowana na potrzeby Kalamryjskiego Konsorcjum Handlu Zewnętrznego, chociaż pewna ilość egzemplarzy trafiła do innych odbiorców - niekoniecznie związanych z Mon Calamari - i na krótko przed wybuchem wojen klonów pojedyncze egzemplarze DeepWaterów można było napotkać tu i ówdzie u handlarzy używanymi statkami kosmicznymi, możliwe było też zamówienie nowych sztuk u producenta. Krótko po przejęciu Kalamaru przez Imperium kalamariański operator tych jednostek został z dnia na dzień rozwiązany, a frachtowce wyprzedano na aukcjach w ręce prywatnych właścicieli.

Tym, co czyni tę jednostkę unikalną, a także w pełni zasługującą na swoją nazwę, jest jej hybrydowa natura. Statek ten jest bowiem przystosowany do poruszania się po wodzie, a co więcej - także pod jej powierzchnią. Szybka rekonfiguracja osłon z trybu obronnego na hermetyzująco-przeciwciśnieniowy, przełączenie się z repulsorów na napęd magnetohydrodynamiczny - i jednostka do podróży kosmicznych staje się pełnoprawną łodzią podwodną. Tarcze energetyczne, które w kosmosie skutecznie chronią go przed mikrometeorami czy ogniem przeciwnika, skutecznie wspomagają i tak wytrzymały kadłub, pozwalając frachtowcowi schodzić na głębokości przynajmniej kilometra bez obawy o integralność poszycia czy problemy z manewrowaniem.

DeepWater może służyć jako hydroplan, startując z powierzchni wody, ma jednak też cały garnitur innych środków pozwalających mu na działanie w różnych warunkach zewnętrznych. Wyposażony jest w normalne podwozie do wykorzystania na standardowych lądowiskach, w nieprzebijalne pompowane pontony zewnętrzne ułatwiające utrzymanie się na wodzie nawet przy bardzo dużym obciążeniu (przy masie roboczej odpowiednią wyporność zapewnia sam kadłub), a także systemy uchwytów do wykorzystania podczas dokowania w przestrzeni kosmicznej. Na sterburcie posiada śluzę z wysuwanym tunelem o samouszczelniającej się głowicy, pozwalającą stworzyć hermetyczne połączenie z inną jednostką zarówno w kosmosie, jak i pod wodą - nie wymagając nawet, aby ta "inna jednostka" miała w danym miejscu właz.

Frachtowiec jest przyzwoicie uzbrojony: standardowo posiada umieszczone w wierzyczce na grzbiecie podwóje działko laserowe mocą odpowiadające broni wojskowej, a część egzemplarzy wyposażono także w wyrzutnie torped - nie protonowych pocisków kosmicznych, lecz standardowych, do użycia w warunkach wodnych. Zgodnie z kalamariańską tradycją wyposażono go też w rezerwowe osłony, w przypadku uszkodzenia systemów podstawowych uzupełniające powstałe z tego powodu braki. Osłony w trybie podwodnym nie są w stanie zapewniać pojazdowi ochrony takiej, jak w kosmosie, jednak i tak w minimalnym stopniu pomagają neutralizować ataki - tego nie ma żadna klasyczna łódź podwodna czy okręt nawodny.

Zgodnie z kalamariańską filozofią budowania statków i okrętów, każda jednostka z serii DeepWater jest nieco odmienna od innych, stosunkowo duży nacisk położono jednak na to, aby podstawowe parametry były identyczne. Silniki są solidne i zapewniają wysoką prędkość w przestrzeni kosmicznej i w atmosferze, systemy czujników (umieszczone w "bulwie" w dolnej części kadłuba) odpowiadają cywilnym standardom. Kokpit frachtowca przystosowany jest dla trzech osób: pilota, drugiego pilota oraz operatora tarcz i systemów wykrywania oraz komunikacji, może go jednak swobodnie pilotować jedna lub dwie osoby. W centrum kadłuba znajduje się pomieszczenie rekreacyjne, otoczone kajutami dla załogi, na burtach natomiast umieszczono dwie ładownie, mogące w sumie pomieścić około 85 ton ładunku. Każda z nich wyposażona jest we własną windę ładunkową, w przypadku konieczności fracht można jednak też ładować za pośrednictwem głównej rampy wejściowej - choć w większości konfiguracji wymaga to opróżnienia na ten czas pomieszczenia rekreacyjnego. Jedynym prblemem - dla załogi i pasażerów nie należących do rasy Kalamarian - może być kwestia systemów podtrzymywania życia, które fabrycznie kalibrowane są na potrzeby kalamariańskie, w związku z czym powietrze może wydawać się niektórym zbyt wilgotne.

Do znanych posiadaczy frachtowca typu DeepWater należał Kal Skirata, który wraz z grupą klonów-komandosów wykorzystywał go podczas poszukiwań Kaminoanki Ko Sai. Jednostka ta, kupiona od rodiańskiego handlarza na Agamarze i ochrzczona mianem Aay'han, została oczywiście szybko dozbrojona i dodatkowo opancerzona.

ZH-25 Questor

Zachęcona dość ciepłym przyjęciem transportowca kurierskiego Z-10 Seeker na rynku lekkich frachtowców, firma Starfeld postanowiła pójść za ciosem i stworzyć nowy statek oparty na podobnej konstrukcji, tym razem jednak przeznaczony do transportowania większej ilości ładunku. Tak oto narodził się ZH-25 Questor, szybki i nieźle wyposażony lekki frachtowiec o parametrach zbliżonych do tych prezentowanych przez koreliańskie maszyny serii YT czy linię Ghtroc.

Przy projektowaniu nowego modelu postanowiono na początek wyeliminować błędy, które popełniono przy tworzeniu Seekera. Tak więc nową maszynę wyposażono w generator osłon, a systemy pokładowe stworzono zupełnie od nowa, przy użyciu standardowych komponentów i z zachowaniem odpowiedniej elastyczności pozwalającej na indywidualne modyfikacje. Zwiększono również ładowność statku - pozostawiając dwa dotychczasowe wyczepialne zasobniki, dodając jednak do tego standardowe ładownie w bocznych częściach kadłuba (sama jego część centralna pochodzi bezpośrednio z Z-10). Jako że Seeker cieszył się renomą jednostki o wyjątkowo dużym zasięgu, w jego wersji rozwojowej postanowiono zachować tę charakterystykę poprzez zapewnienie maszynie odpowiedniej ilości zapasów i paliwa. Zmieniono też uzbrojenie, na podwójne działko laserowe o dużo sensowniejszej sile niż u jego niedozbrojonego poprzednika. Jako że nowy statek miał być już przede wszystkim frachtowcem, dla obniżenia kosztów zrezygnowano z zaawansowanych systemów wykrywania, instalując na Questorze aparaturę zbliżoną do standardowej, a równocześnie dorzucając osobne systemy celownicze dla działek laserowych.

Wszystkie te zmiany spowodowały, że ZH-25 nie jest tak zwrotny i szybki jak jego poprzednik. Nadal jednak parametry te uznaje się za wyjątkowo dobre w klasie lekkich frachtowców - a prędkość w nadprzestrzeni nie została zredukowana ani trochę, dzięki czemu Questor jest w stanie przewieźć niemal dwa razy więcej ładunku od swojego poprzednika w niemal takim samym czasie. A co ważniejsze, w sytuacjach kryzysowych jest w stanie lepiej swojego cargo bronić.

Suwantek TL-1800

Frachtowiec TL-1800 posiada o tyle ciekawy rodowód, że jego producent - posiadająca swoją siedzibę w Zewnętrznych Rubieżach firma Suwantek Systems - jest w istocie własnością jednego z galaktycznych gigantów przemysłu zbrojeniowego: Sienar Fleet Systems. Przychylność możnych tego świata, jak również fakt, że na Rubieżach można sobie - a nawet trzeba - pozwolić na więcej w kwestiach parametrów bojowych, sprawiły, że TL-1800 to bardzo odporny i zwinny lekki frachtowiec z górnej półki, o możliwościach, których niejeden przemytnik mógłby mu pozazdrościć.

Jednostkę tę zaprojektowano przede wszystkim pod kątem odporności i bezpieczeństwa - co nie dziwi na obszarach Zewnętrznych Rubieży. Na pokład zapakowano silne generatory osłon z opcją na dodatkowe wzmocnienie, kadłub pokryto bardzo przyzwoitym pancerzem, a do odstraszania ewentualnych napastników zastosowano dwa działka laserowe, które w trybie sprzężonym posiadają siłę ognia dorównującą większości myśliwców (systemy uzbrojenia zostały w istocie stworzone przez SFS, a ich elektronika i oprogramowanie z grubsza odpowiada tym wykorzystanym na TIE Interceptorze). Suwantek TL-1800 ma jeszcze jedną cechę przystosowującą go do działań na obszarach o "zmniejszonym poziomie cywilizacyjnym" - wspaniale zaprojektowane silniki Y-v-6, które są efektywne, niezawodne i wymagają standardowego przeglądu zaledwie raz w ciągu roku, czyli od trzech do pięciu razy rzadziej, niż większość ich odpowiedników. To samo dotyczy również hipernapędu typu StarBurn 4. Kiedy dodamy do tego przyzwoitą prędkość oraz dużą pojemność ładowni, otrzymujemy jedną z tych jednostek, na widok których trampi i przemytnicy zaczynają się ukradkiem ślinić, a piraci albo zastanawiają się chwilę przed atakiem, albo po dozbrojeniu z radością wykorzystują je jako kanonierki.

Jedną z unikalnych cech Suwanteka jest możliwość holowania w przestrzeni kosmicznej dodatkowych kontenerów na towary. Frachtowiec może prowadzić przy każdej burcie po dwie kapsuły zdolne pomieścić do 100 ton ładunku, co znacząco zwiększa jego użyteczność i niemal pozwala awansować do klasy średnich transportowców. Wadą takiego rozwiązania jest to, że dodatkowy ładunek redukuje i tak niespecjalnie zachwycającą zwrotność tej jednostki i powoduje problemy ze sterowaniem, przez co piloci zwykli nazywać ten statek "kaczką" - ze względu na "kaczkowaty chód". Transport dodatkowego ładunku może się odbywać jedynie w kosmosie - w atmosferze TL-1800 jest w stanie utrzymać najwyżej jeden dodatkowy kontener.

Główną wpadką, jaką zaliczył Suwantek przy produkcji tego frachtowca, jest komputer nawigacyjny. Zamiast skorzystać - jak zwykle w takich przypadkach - ze sprawdzonych rozwiązań Industrial Automaton lub Fabritecha, postanowiono opracować własny model komputera, nazwany Portal Delta. System ten okazał się zawodny, pełen bugów i wymagał praktycznie stałego nadzoru i rekalibrowania, w związku z czym począwszy od drugiej serii TL-1800 do łask wrócił Fabritech.

TL-1800 posiada dość wygodne, przestronne wnętrze. Nominalnie jego załogę stanowią dwie osoby, jednak kokpit tej maszyny jest przystosowany do obsługi przez nawet i czteroosobową załogę: pilota, drugiego pilota, nawigatora-radiotelegrafistę i operatora osłon oraz systemów wykrywania. Dodatkowo każde z działek może być ręcznie obsługiwane przez niezależnego strzelca. W części dziobowej mieszczą się jeszcze stanowiska obsługi komputera pokładowego oraz systemów podtrzymywania życia, a dalej, za dwiema rampami wejściowymi, umieszczono pomieszczenie rekreacyjno-pasażerskie z holo-konsolą do gier, komputerem rozrywkowym i fotelami podróżnymi. W centralnej części kadłuba mieszczą się kajuty dla załogi (oraz pasażerów w przypadku dłuższych rejsów) oraz pomieszczenia gospodarcze. Dalej znajdziemy kapsuły ratunkowe, śluzę, a także ładownie wraz z rampą ładunkową i systemami cumowania dodatkowych modułów towarowych. Na samej rufie mieści się maszynownia, warsztat oraz - oczywiście - silniki.

Wśród lepiej znanych posiadaczy jednostek tego typu wymienić można niezależnego pilota (pilotkę?) Tere Metallo (Star Quest), martwego przemytnika Tiva Pocarno (Broken 'Spanner), a także Darica LaRone i jego wesołą gromadkę eks-szturmowców, którzy porwali Gillię - mocno zmodyfikowanego Suwanteka TL-1800 przystosowanego na potrzeby misji szpiegowskich i sabotażowych przez ISB. Ta ostatnia jednostka posiadała między innymi dużą ilość tajnych schowków przemytniczych oraz cały garnitur fałszywych - acz legalizowanych - kodów transponderowych.

Transportowiec muuriański (Muurian Transport)

Wyprodukowany w krótkiej serii transportowiec muuriański to jedna z bardziej skutecznych zmór wszelkiego rodzaju służb celnych i porządkowych. Wbrew temu, co można by sądzić, patrząc na jej rozmiary, ta wyjątkowo duża jak na lekki frachtowiec maszyna nie ma w ładowniach miejsca na zbyt dużą ilość ładunku. Posiada natomiast potężne silniki i generatory, które zajmują większość jej kadłuba i pozwalają na osiąganie prędkości porównywalnych z tymi rozwijanymi przez najnowocześniejsze gwiezdne myśliwce czy kanonierki.

Gdyby tego nie było jeszcze dość, transportowiec ten jest też silnie uzbrojony - zdecydowanie zbyt silnie, jeśli wziąć pod uwagę standardy, które obowiązują przy wydawaniu zezwoleń i rejestracji statków kosmicznych. "Muuriańczyk" ma na pokładzie uzbrojenie godne wspomnianej już kanonierki: dwa turbolasery pełnią rolę obrony punktowej, a trzy sprzężone działka laserowe służą jako podstawowa broń dla pilota. Jeśli dodać do tego całkiem solidny kadłub i osłony, przyzwoitą ilość miejsca wewnątrz dla pasażerów, a także zaporowo wysoką cenę za te nieliczne egzemplarze, które można znaleźć, staje się oczywistym, dlaczego jednostka ta najczęściej widywana jest jako transportowiec dyspozycyjny najbogatszych spośród figur świata przestępczego, a także innych osób ceniących sobie możliwość szybkiej i bezpiecznej ucieczki w sytuacji podbramkowej. Transportowiec tego typu jest też bardzo pożądany przez przemytników i prywatnych przedsiębiorców z Rubieży, gdzie kontrole Imperium są rzadkie, a niebezpieczeństwa czyhające na szlakach dużo częstsze i groźniejsze.

Frachtowiec Barloz (Barloz Freighter)

Barloz to jeden ze starszych typów transportowców, w swoim czasie piastujący godność najpopularniejszego lekkiego frachtowca Galaktyki. Statki te weszły na rynek na trzy dekady przed pojawieniem się pierwszej jednostki z serii YT, a wiele spośród innowacyjnych rozwiązań reklamowanych później w kampaniach promocyjnych kolejnych modeli lekkich frachtowców koreliańskich było w istocie opracowanych na potrzeby Barloza. Chociaż statki tego typu mają już swoje lata i okres ich świetności dobiegł końca jeszcze za czasów Starej Republiki, część z nich - zazwyczaj w bardzo zmodyfikowanej wersji - nadal znaleźć można w służbie drobnych przewoźników na Zewnętrznych Rubieżach.

Główne zalety tej jednostki to solidna, wytrzymała konstrukcja, mocny kadłub i fakt posiadania uzbrojenia (którego zazwyczaj nie montuje się seryjnie na zwykłych frachtowcach). Przewozi on też sporo ładunku i może być względnie łatwo modyfikowany. Wadą natomiast jest niska moc pokładowego działka laserowego oraz mała zwrotność statku.

Większość jeszcze latających Barlozów została poważnie zmodyfikowana przez swoich posiadaczy, tak, że jest w stanie spełniać swoje zadania nawet pomimo konkurencji ze strony młodszych kuzynów - YT. Bardzo mocno zmodyfikowany Barloz służył jako jednostka przemytnicza dość znanego szmuglera ZeHethbra - Clyngunna.