Okręt szturmowy typu Acclamator (Acclamator Assault Ship)

Acclamator to pierwszy poważny znak zmian zachodzących w budownictwie okrętowym w ostatnich dekadach istnienia Starej Republiki. Ten potężny okręt został od podstaw zaprojektowany jako ciężka jednostka bojowa o dalekim zasięgu, przeznaczona przede wszystkim do przewozu i desantowania oddziałów klonów Wielkiej Armii Republiki. W porozumieniu z klonerami z Kamino stworzyła tę jednostkę firma Rothana Heavy Engineering, będąca zasadniczo własnością KDY, które nie chciało się jeszcze zbyt oficjalnie angażować w przygotowania dla armii klonów.

Okręt typu Acclamator zaprojektowano do przewozu znormalizowanego legionu Wielkiej Armii Republiki, dlatego standardowo zabiera on na pokład 16 000 żołnierzy-klonów, a ponadto 80 kanonierek szturmowych (LAAT/i) różnych wersji, 48 maszyn kroczących AT-TE, 36 dział artylerii samobieżnej i 320 śmigów lub skuterów repulsorowych. Pokaźna ilość ciężkiego uzbrojenia pozwala mu zarówno toczyć walki w przestrzeni, jak i zabezpieczać obszary lądowania na powierzchni planety-celu, a wyjątkowo szybki hipernapęd - na sprawne przerzucanie żołnierzy na wymagające tego teatry działań. Acclamator może też służyć jako orbitalne centrum dowodzenia teatrem działań, a kilka jednostek tego typu może w skoordynowanym ataku wykonać rozkaz Base Delta Zero, czyli bombardowanie orbitalne mające na celu zniszczenie całej infrastruktury produkcyjnej i "siły żywej" pechowej planety. Ciężkie uzbrojenie pozwala także na toczenie w przestrzeni kosmicznej walk z ewentualnymi czynnikami pragnącymi przeszkodzić okrętowi w jego misji, chociaż sam w sobie Acclamator nie jest w stanie poradzić sobie ze skoncentrowanym atakiem okrętów liniowych - jest w końcu przede wszystkim desantowcem.

Nie można nie zwrócić uwagi na charakterystyczny jest też kształt tej jednostki - już wkróce Galaktyka będzie miała okazję zapoznać się z większą ilością podobnych okrętów: Gwiezdnym Niszczycielem typu Venator, typu Victory, Vindicatorem, ISD, Immobilizerem i tak dalej... To, czym Acclamator różni się od następców, to przede wszystkim charakterystyczna rufowa "płetwa" ukrywająca na swoim końcu olbrzymi ale wyjątkowo sprawny hipernapęd, a poza nim mieszcząca jeszcze gigantyczny generator repulsorowy pozwalający tej jednostce na loty w atmosferze i lądowanie oraz postój na powierzchni planety - samo podwozie nie wystarczyłoby bowiem do utrzymania ciężaru całego okrętu. W rufie mieszczą się również systemy pól tensorowych oraz kompensatorów bezwładności utrzymujące kadłub Acclamatora w całości oraz układy chłodzenia reaktora, ukrytego w samym centrum kadłuba, poniżej mostka. Charakterystyczne są również dwa silniki główne, wysunięte poza obrys kadłuba i wyposażone w system elektromagnetycznego sterowania wektorem ciągu, pozwalający krążownikowi na wykonywanie podstawowych manewrów, oraz silniki pomocnicze, które można również wykorzystać do zacieśnienia promienia skrętu.

W osi okrętu poza reaktorem umieszczone są również zbiorniki supergęstego paliwa, zajmujące przestrzeń niemal do samego dziobu Acclamatora. Pozostałą część objętości kadłuba zajmują natomiast gigantyczne hangary na sprzęt bojowy. Kanonierki LAAT/i oraz LAAT/c podwieszone są pod sufitem z taśmociągów, które pozwalają swobodnie przenosić je na stanowiska startowe lub do warsztatów. Po bokach i z przodu hangarów w szeregu mniejszych "garaży" przechowywany jest pancerny sprzęt naziemny - maszyny kroczące i artyleria. Aby nie wprowadzać zamieszania podczas formowania sił i wyładunku, wszelkie naprawy odbywają się pokład niżej, a łączność zapewniana jest dzięki ruchomym platformom - windom ładunkowym zdolnym przenieść duże pojazdy i statki bojowe. Nad hangarami, w większości w "nadbudówce" okrętu mieści się strefa mieszkalna dla tysięcy żołnierzy oraz załogi okrętu szturmowego.

Okręty typu Acclamator oddano do służby w sam raz przed bitwą o Geonosis, w której przeszły swój chrzest bojowy wysadzając desanty Wielkiej Armii Republiki oraz walcząc z jednostkami wroga. Niewielka ich ilość została utracona podczas wyładowywania sił naziemnych, większość jednak przetrwała i wspierała armię prowadząc bombardowania z orbity. Ponieważ Republika nie posiadała w tym etapie wojny praktycznie żadnych innych okrętów liniowych, Acclamatory pełniły również rolę standardowego krążownika kosmicznego aż do szerszego wprowadzenia do linii Gwiezdnych Niszczycieli typu Victory oraz Venator, a w działaniach tych dzielnie wspierały je zmodyfikowane awiza typu Consular - Chargery. W okresie tym powstało kilka modyfikacji okrętu szturmowego Rothany dostosowujących go do zmieniających się na polu bitwy sytuacji, włącznie z najpopularniejszym wariantem - okrętem Acclamator II, lepiej dostosowanym do bombardowań orbitalnych.

Kiedy okręty tego typu zostały zastąpione przez Gwiezdne Niszczyciele, Imperium znalazło dla nich inne zadania. Pewną część Acclamatorów przebudowano na statki niewolnicze i więzienne - dzięki możliwości lądowania na planecie były w stanie zabierać od razu wielkie ilości niewolników z opanowanych przez siły Imperium planet. W tym charakterze wykorzystywano te eks-krążowniki jeszcze na wiele miesięcy po bitwie o Yavin, między innymi podczas "ostatecznego rozwiązania kwestii" planety Jabiim. Inne jednostki natomiast złomowano, by odzyskane materiały wykorzystać do budowy nowych, silniejszych machin wojennych.

pełna nazwa:	Acclamator-class Transgalactic Military Assault Ship	producent:	Rothana Heavy Engineering
polska nazwa:	Okręt szturmowy typu Acclamator	w slangu:
prędkość:	7	wytrzymałość:	333
w atmosferze:	1200 km/h	osłony:	233
hipernapęd:	klasa 0.75	długość:	752 m
uzbrojenie:	12 poczwórnych turbolaserów o mocy 450 24 działka laserowe o mocy 150 4 wyrzutnie torped protonowych (25 pocisków każda) o mocy 270	załoga:	20141 (w tym strzelcy: 40)
		pasażerowie:	16000
		ładowność:	11250 t
		cena (nowy):	29000000 cr
		używany:	19000000 cr