Naboo N-1 Fighter

Nieważne, ile ten myśliwiec mógłby mieć lat - niezależnie od swoich aktualnych możliwości bojowych pozostaje zawsze prawdziwym dziełem sztuki. Maszyny N-1 skonstruowane zostały dla sił obronnych planety Naboo, a więc i zgodnie z tamtejszą filozofią piękna i użyteczności. Duża część podzespołów użytych do ich budowy pochodziła, jak w innych myśliwcach, od seryjnych dostawców, większość z nich jednak odpowiednio zmodyfikowano, aby odpowiadały specjalnym wymaganiom inżynierów i użytkowników. Tak stało się na przykład z silnikami podświetlnymi, które przerobiono na znacznie bardziej oszczędne i mniej zanieczyszczające środowisko, oraz z komputerem pokładowym, który informacje dotyczące sytuacji w nadchodzącej bitwie czerpie w czasie postoju w bazie wprost z jej jednoski centralnej i jest w stanie na ich podstawie w ograniczony sposób pilotować pojazd w trakcie dolotu do celu. Ogólna konstrukcja pojazdu, wliczając w to stylowy i niespotykanych kształtów kadłub, to całkowicie własne dzieło mieszkańców Naboo. Szczególnie charakterystyczny jest wydłużony ogon maszyny, przechodzący w gniazdo cumownicze, zapewniające zarówno komunikację między komputerami pokładowymi myśliwców a centralnym komputerem bazy, jak i zasilanie dla myśliwców podczas pozostawania w hangarach.

Przeznaczeniem N-1 były tak naprawdę głównie parady i wykorzystanie w charakterze eskorty honorowej, jednak jego zalety na ładnym wyglądzie się nie kończyły. Maszyna ta była jednym z najlepszych myśliwców kosmicznych swojej ery, zdolnym bez problemów toczyć (i wygrywać) walki z innymi podobnej klasy jednostkami, jednak z czasem została zdeklasowana przez maszyny w rodzaju Z-95 HeadHunter. Mimo to, N-1 dzielnie stawały podczas blokady Naboo przez Federację Handlową przeciw zautomatyzowanym droidom-myśliwcom. Te natomiast nieliczne egzemplarze, które miały szczęście dotrwać do czasów współczesnych w muzeach czy prywatnych kolekcjach, nawet dziś byłyby w stanie po odpowiednim przygotowaniu wzbić się w powietrze, by wykonać kilka akrobacji czy stoczyć pozorowaną walkę "jak za starych, dobrych czasów"...

Myśliwiec Ssi-Ruuków typu Swarm

Bezpilotowy myśliwiec Ssi-Ruuków to typowy produkt charakterystycznej technologii tej rasy, polegającej na wykorzystywaniu energi istot żywych do zasilania i kontrolowania maszyn. W te miniaturowe maszyny "zakuwane" są esencje istot pojmanych przez Ssi-Ruuków podczas ich międzyplanetarnych podbojów, a w przypadku braku takowych - przez niewolników z podległych ras lub kasty P'w'ecków. To rozwiązanie sprawia, że myśliwce stają się dużo "sprytniejsze" od ich całkowicie mechanicznych, kontrolowanych przez automaty odpowiedników, dorównując możliwościami improwizacji i nieprzewidywalnością jednostkom kierowanym przez żywych rozumnych pilotów. Każdy myśliwiec wymaga dwóch uwięzionych umysłów, z których jeden zawiaduje osłonami i systemami zarządzania energią, drugi zaś pełni role pilota, operatora uzbrojenia i osłon, a także dba o komunikację z bazą lub statkiem-matką. Każda jednostka może działać samodzielnie, lub też być kontrolowana z okrętu macierzystego.

Maszyna myśliwska Ssi-Ruuków charakteryzuje się wyjątkowo małymi rozmiarami i dużą zwrotnością, pozwalającą jej na łatwe unikanie trafień przez przeciwnika i zapewniającą znaczną przewagę nad typowymi myśliwcami w przypadku walki kołowej. Źródłem tej zwrotności jest charakterystyczne rozmieszczenie pięciu dysz napędowych - po jednej na każdej ze ścian przypominającego kształtem piramidę myśliwca. Odpowiednie sterowanie ciągiem z wybranych silników pozwala na niemal natychmiastową zmianę kierunku myśliwca podczas lotu - czyniąc zwalczanie go szczególnie trudnym dla pilotów przyzwyczajonych do tradycyjnej walki kołowej.

Prędkością droidy bojowe Ssi-Ruuków dorównują standardowym imperialnym TIE/ln. Dodatkowo każdy mini-myśliwiec jest wyposażony w osłony - zaskakująco silne, biorąc pod uwagę jego rozmiary - zapewniające jego kruchemu kadłubowi minimum ochrony w przypadku bliskiego lub bezpośredniego trafienia. Dodatkowym uzupełnieniem działania osłon są pokrywające większość powierzchni ścian maszyny sieci kolektorów energii, które są w stanie pochłonąć część energii trafiającej w niego wiązki i przekazać do systemów pokładowych, zwiększając dzięki temu ich moc. Głównymi źródłami energii są natomiast: dla awioniki - siła życiowa "pilotów", dla silników i uzbrojenia natomiast - prostej konstrukcji reaktor fuzyjny, charakteryzujący się wysoką emisją cząstek radioaktywnych. Taki wybór źródła energii sprawia, że myśliwce typu Swarm są bardzo łatwo wykrywalne nawet przez niskiej czułości detektory statków cywilnych, jak również stwarza zagrożenie napromieniowaniem w przypadku ich zniszczenia.

Uzbrojenie tego typu jednostki składa się z czterech działek laserowych rozmieszczonych na wierzchołkach "piramidy". Posiadają one znakomite pole ostrzału i mogą prowadzić ogień indywidualnie, ale z reguły są sprzęgane dla przeprowadzenia skuteczniejszego ataku na konkretnego, jednego przeciwnika. Droid posiada również bardzo skuteczne systemy wykrywania, stosowane zarówno w walce, jak i do zwiadu, podczas którego myśliwce typu Swarm stają się "oczami" swoich jednostek macierzystych.

Mieszkańcy znanej części Galaktyki po raz pierwszy na większą skalę zetknęli się z tego typu maszynami podczas incydentu bakurańskiego - działań wojennych, które powstrzymały ekspansję Ssi-Ruuków na obszary Imperium i rodzącej się Nowej Republiki. W próbie inwazji Bakury zostało wykorzystanych około 1300 tego typu maszyn. Podejrzewano również, że Imperator Palpatine planował stopniowo zastąpić nimi kierowane przez żywych pilotów maszyny typu TIE, lub też skorzystać z technologii Ssi-Ruuków do stworzenia nowych jednostek działających na podobnej zasadzie.

Podczas walk o Bakurę okazało się, że Luke Skywalker, kontaktując się za pośrednictwem Mocy z uwięzionymi pozostałościami "pilotów", był w stanie przekonać je do działań autodestrukcyjnych - co częściowo podważa skuteczność tej broni na dużą skalę w przypadku, gdyby przeciwstawiły się jej liczniejsze siły Jedi.

Myśliwiec Miy'til

Miy'til to podstawowy typ myśliwca hapańskiego w okesie schyłku Imperium. Ta niezależnie zaprojektowana i budowana w Gromadzie Hapes - w oparciu jednak o podzespoły Incoma - maszyna w zasadzie odpowiada parametrami rebelianckiemu myśliwcowi typu X. Jest od niego nieco szybsza, dorównuje mu zwrotnością, posiada nieco silniejsze osłony, jest też wyraźnie mniejsza. Do wad zaliczyć można fakt, że uzbrojenie i opancerzenie kadłuba Miy'tila jest słabsze, niż u jego rebelianckiego odpowiednika, a hipernapęd pozwala osiągnąć prędkość 1,5. Niezależnie od tego jednak, Hapanie utrzymują, że maszyny te są w stanie nawiązać wyrównaną walkę jeden na jednego z imperialnymi TIE Advanced.

Miy'til wykorzystuje, podobnie jak X-wing, wsparcie w postaci droida astromechanicznego, który może dokonywać podczas lotu podstawowych napraw. Ciekawe są też jego działka laserowe - ten niestandardowy model charakteryzuje się zwiększonym zasięgiem w przestrzeni kosmicznej, co przydaje się w potyczkach na dalekie dystanse, szczególnie przy pościgach lub nawiązywaniu walki. Lasery te są natomiast mniej skuteczne w atmosferze.

Posiadaczem zmodyfikowanego Miy'tila był książe Isolder, następca tronu Hapes i pretendent do ręki księżniczki Leii. Kosztem wieluset tysięcy kredytów maszynę tę - nazwaną Storm zmodyfikowano tak znacząco, że tylko z wyglądu przypominała bazowy myśliwiec. Jej uzbrojenie składało się z potrójnego działka laserowego umieszczonego w kadłubie nad wyrzutnią rakiet, której pojemność zwiększono do 10 pocisków. Na skrzydłach zainstalowano dwa działka jonowe, a na potrzeby ewentualnego bombardowania dodano wyrzutnię detonatorów termicznych. Storm miał wzmocnione osłony, zagłuszarkę systemów celowniczych wroga (jak te wykorzystywane w A-wingach), a także wzmocnione silniki wyposażone w system SLAM, pozwalające utrzymywać prędkość 11, a przy wykorzystaniu dopalaczy przyspieszać na krótko nawet do prędkości 16(!). Isolder korzystał z tej maszyny m.in. podczas misji na Dathomirę w poszukiwaniu księżniczki Leii.

Hapanie podjęli też prace nad stworzeniem na podstawie tego myśliwca maszyny szturmowej - efektem był bombowiec Miy'til.

Bombowiec Miy'til

Maszyna ta to "wariant bombowy" hapańskiego myśliwca Miy'til, będący w istocie znacząco odmienną konstrukcją. Oparty na tej samej technologii bombowiec szturmowy Miy'til mierzy aż 20 metrów, jego kadłub ma znacznie solidniejszą konstrukcję i mieści dwóch członków załogi. Uzbrojenie tej maszyny to dwa działka laserowe oraz dwie wyrzutnie rakiet, każda z 8 sztukami amunicji. Maszyna ta jest wolniejsza i mniej zwrotna od myśliwskiego Miy'til, jednak parametrami tymi i tak przewyższa imperialne TIE/sa.

Bombowców szturmowych Hapanie używali bardzo rzadko, stąd maszyny te były bardzo słabo znane poza ich siłami zbrojnymi.

Skoczek koralowy Yorik-et

Yorik-et to dzieło biotechnologii Yuuzhan Vongów pełniące w ich flocie rolę myśliwca kosmicznego. Podobnie jaki innye twory tej rasy, skoczek koralowy był na wpół żywą istotą z koralu Yorik, hodowaną w odpowiednich warunkach - stąd nie było praktycznie dwóch identycznych przedstawicieli tego typu jednostek. Wspólnymi cechami były jednak: długość od ok. 10 do kilkunastu metrów, uzbrojenie, a także kokpit z miejscem dla jednego yuuzhańskiego pilota, połączonego ze statkiem za pomocą specjalnej maski.

Ten lekki i szybki statek napędzany był przez dovin basala - organiczny generator miniaturowej czarnej dziury, której odpowiednie wykorzystanie pozwalało też na osłanianie się przed pociskami czy wiązkami energetycznymi atakujących myśliwiec przeciwników, lub też na pozbawianie ich osłon. Pojedynczy dovin basal nie był jednak w stanie skutecznie spełniać wszystkich tych funkcji - w efekcie myśliwiec usiłujący osiągnąć maksymalną prędkość lub gwałtownie manewrujący musiał zrezygnować z osłon i na odwrót. Jednostka nie posiadała wielkiej autonomiczności i zazwyczaj działała w pobliżu większych jednostek floty Yuuzhan Vongów, miała też bardzo słabe parametry lotu w atmosferze. Dodatkową jej wadą był fakt, że - jako obiekt organiczny - starzała się, aż w końcu ginęła.

Broń pokładowa myśliwca, Yaret-kor, była rodzajem organicznego działka na pozbawione napędu pociski fizyczne, najczęściej odłamki skalne, które były rozgrzewane do wysokich temperatur, a nstępnie wystrzeliwane w kierunku przeciwnika. Pociski takie dorównywały mocą penetracji poczwórnym sprzężonym działkom X-winga czy TIE Interceptora, a dzięki sile odrzutu mogły także służyć skoczkowi jako dodatkowy czy awaryjny środek napędu.

Standardowe yuuzhańskie skrzydło myśliwskie liczyło 36 takich maszyn, podzielonych na 6 kluczy/eskadr po 6 myśliwców. Zazwyczaj przeciwnika starały się atakować grupowo, przytłaczając go przewagą liczebną i niszcząc skoncentrowanym ogniem broni pokładowej. Kiedy Yorik-et pojawiły się w Galaktyce po raz pierwszy, walka z nimi sprawiała nie przyzwyczajonym do spotkań z nimi pilotom myśliwskim Nowej Republiki i Resztek Imperium dość duże trudności, a systemy celownicze i naprowadzajace standardowego uzbrojenia nie traktowały ich jako cele. Z czasem jednak wypracowano skuteczne taktyki radzenia sobie z tym przeciwnikiem, a sprzęt udoskonalono i wyposażono w nowsze oprogramowanie.