Niszczyciel patrolowy typu Adz (Adz Patrol Destroyer)

Niszczyciel patrolowy typu Adz

(Cracken's Threat Dossier)

Niszczyciel patrolowy typu Adz to jednostka stworzona przez Imperium na długo po klęsce pod Endorem i upadku kampanii odrodzonego Imperatora. Siły imperialne wycofały się wówczas po raz kolejny do Światów Środka i skoncentrowały na umacnianiu posiadanych obszarów, a jednym z ważniejszych elementów tej strategii było skuteczne obsadzenie granic własnymi patrolowcami tak, aby "rebelianccy szpiedzy" czy inny niepożądany element nie dostał się do środka, lub też by mieć chociaż o takich wycieczkach jak najpełniejsze informacje. Do działań dozorowych wykorzystywano wiele typów jednostek: sprawdzone już w czasach galaktycznej wojny domowej sienarskie patrolowce IPV-1, zmorę przemytników i rebeliantów - krążowniki przechwytujące Immobilizer, krążowniki uderzeniowe, myśliwce TIE/rc... Ale dostrzeżono też konieczność zbudowania nowej jednostki, dostosowanej precyzyjnie do roli patrolowca strefy zdemilitaryzowanej między obszarem Imperium a Nowej Republiki czy konkurujących, aspirujących "mocarstw galaktycznych". Jednostka ta to właśnie Adz.

Patrolowy niszczyciel (nie Gwiezdny Niszczyciel) typu Adz rozmiarami odpowiada z grubsza korwecie, natomiast jeśli chodzi o uzbrojenie i pancerz, to nieco bliżej jest mu do fregaty. Przy dość dużych rozmiarach wymaga bardzo niewielkiej załogi, co udało się osiągnąć dzięki zastosowaniu mocno udoskonalonych układów podporządkowania. Dzięki nim każda bateria laserów i dział jonowych wymaga tylko dwóch osób obsługi, co znacznie ułatwia koordynację działań i równocześnie zmniejsza wymagania dotyczące wykwalifikowanego personelu - Imperium w tym okresie nie dysponuje już wszakże niekończącymi się zasobami ludzkimi i szkoleniowymi. Systemy kontroli ognia również należą do lepszych w swojej klasie, znacznie zwiększając skuteczność artylerii pokładowej.

Adz dostosowany jest do tępienia przemytników, czyli, ogólnie rzecz biorąc, wszystkich lekkich frachtowców nie zidentyfikowanych jednoznacznie jako imperialne, oraz każdej innej nie-imperialnej jednostki wystarczająco słabej, by rozważne było podjęcie próby jej obezwładnienia (czyli na przykład korwety Agave już raczej nie). Okręt jest szybki, jego broń jest skuteczna nawet przy dalekim zasięgu, a na pokładzie przewidziano miejsce dla ośmioosobowego oddziału abordażowego oraz cele dla czterech osób - co sugeruje załogę lekkiego lub średniego frachtowca. Aby lepiej zmotywować załogi patrolowców, imperialne procedury przewidują wypłatę pryzowego za pojmaną jednostkę i jej ładunek, w tym również - za sprzedanych do pracy niewolniczej członków załogi czy pasażerów.

Komentarz historyczny

Co to jest pryzowe? To system motywacji polegający na przyznawaniu pieniędzy załodze jednostki, która przejęła statek lub okręt wroga. Ogólnymi zasadami przypomina on podział łupów stosowany na statkach pirackich czy korsarskich: od całkowitej wartości zdobytych dóbr wylicza się odpowiedni procent stanowiący kwotę pryzowego, którą następnie rozdziela się według ściśle określonych reguł. Najwięcej udziałów (nawet do 50%) przypada z reguły kapitanowi zwycięskiej jednostki, następnie oficerom, podoficerom i załodze. Jeśli w akcji brało udział więcej okrętów, również ich załogi mogą mieć pod pewnymi warunkami udział w zdobyczy.

System miał na celu motywowanie dowódców i załogi do przyjmowania bardziej agresywnej i aktywnej postawy podczas działań wojennych. Z drugiej strony, prowokował czasem również do postawy zbyt agresywnej i przeszacowania własnych sił, czy też do nieodpowiedniego doboru celów ataku - pod kątem własnych zysków, a nie preferencji dowódców floty.

Pryzowe stosowane było m.in. w XVIII-XIX w. we flocie brytyjskiej i najlepsi (lub mający najwięcej szczęścia) kapitanowie zebrali dzięki niemu całkiem przyzwoite fortuny.

• Cracken's Threat Dossier
• Kryzys Czarnej Floty