Myśliwiec Ssi-Ruuków typu Swarm

Bezpilotowy myśliwiec Ssi-Ruuków to typowy produkt charakterystycznej technologii tej rasy, polegającej na wykorzystywaniu energi istot żywych do zasilania i kontrolowania maszyn. W te miniaturowe maszyny "zakuwane" są esencje istot pojmanych przez Ssi-Ruuków podczas ich międzyplanetarnych podbojów, a w przypadku braku takowych - przez niewolników z podległych ras lub kasty P'w'ecków. To rozwiązanie sprawia, że myśliwce stają się dużo "sprytniejsze" od ich całkowicie mechanicznych, kontrolowanych przez automaty odpowiedników, dorównując możliwościami improwizacji i nieprzewidywalnością jednostkom kierowanym przez żywych rozumnych pilotów. Każdy myśliwiec wymaga dwóch uwięzionych umysłów, z których jeden zawiaduje osłonami i systemami zarządzania energią, drugi zaś pełni role pilota, operatora uzbrojenia i osłon, a także dba o komunikację z bazą lub statkiem-matką. Każda jednostka może działać samodzielnie, lub też być kontrolowana z okrętu macierzystego.

Maszyna myśliwska Ssi-Ruuków charakteryzuje się wyjątkowo małymi rozmiarami i dużą zwrotnością, pozwalającą jej na łatwe unikanie trafień przez przeciwnika i zapewniającą znaczną przewagę nad typowymi myśliwcami w przypadku walki kołowej. Źródłem tej zwrotności jest charakterystyczne rozmieszczenie pięciu dysz napędowych - po jednej na każdej ze ścian przypominającego kształtem piramidę myśliwca. Odpowiednie sterowanie ciągiem z wybranych silników pozwala na niemal natychmiastową zmianę kierunku myśliwca podczas lotu - czyniąc zwalczanie go szczególnie trudnym dla pilotów przyzwyczajonych do tradycyjnej walki kołowej.

Prędkością droidy bojowe Ssi-Ruuków dorównują standardowym imperialnym TIE/ln. Dodatkowo każdy mini-myśliwiec jest wyposażony w osłony - zaskakująco silne, biorąc pod uwagę jego rozmiary - zapewniające jego kruchemu kadłubowi minimum ochrony w przypadku bliskiego lub bezpośredniego trafienia. Dodatkowym uzupełnieniem działania osłon są pokrywające większość powierzchni ścian maszyny sieci kolektorów energii, które są w stanie pochłonąć część energii trafiającej w niego wiązki i przekazać do systemów pokładowych, zwiększając dzięki temu ich moc. Głównymi źródłami energii są natomiast: dla awioniki - siła życiowa "pilotów", dla silników i uzbrojenia natomiast - prostej konstrukcji reaktor fuzyjny, charakteryzujący się wysoką emisją cząstek radioaktywnych. Taki wybór źródła energii sprawia, że myśliwce typu Swarm są bardzo łatwo wykrywalne nawet przez niskiej czułości detektory statków cywilnych, jak również stwarza zagrożenie napromieniowaniem w przypadku ich zniszczenia.

Uzbrojenie tego typu jednostki składa się z czterech działek laserowych rozmieszczonych na wierzchołkach "piramidy". Posiadają one znakomite pole ostrzału i mogą prowadzić ogień indywidualnie, ale z reguły są sprzęgane dla przeprowadzenia skuteczniejszego ataku na konkretnego, jednego przeciwnika. Droid posiada również bardzo skuteczne systemy wykrywania, stosowane zarówno w walce, jak i do zwiadu, podczas którego myśliwce typu Swarm stają się "oczami" swoich jednostek macierzystych.

Mieszkańcy znanej części Galaktyki po raz pierwszy na większą skalę zetknęli się z tego typu maszynami podczas incydentu bakurańskiego - działań wojennych, które powstrzymały ekspansję Ssi-Ruuków na obszary Imperium i rodzącej się Nowej Republiki. W próbie inwazji Bakury zostało wykorzystanych około 1300 tego typu maszyn. Podejrzewano również, że Imperator Palpatine planował stopniowo zastąpić nimi kierowane przez żywych pilotów maszyny typu TIE, lub też skorzystać z technologii Ssi-Ruuków do stworzenia nowych jednostek działających na podobnej zasadzie.

Podczas walk o Bakurę okazało się, że Luke Skywalker, kontaktując się za pośrednictwem Mocy z uwięzionymi pozostałościami "pilotów", był w stanie przekonać je do działań autodestrukcyjnych - co częściowo podważa skuteczność tej broni na dużą skalę w przypadku, gdyby przeciwstawiły się jej liczniejsze siły Jedi.