Krążownik kalamariański MC80A (MC80A Calamari Cruiser)

Bez żadnej przesady można stwierdzić, że krążowniki kalamariańskie stanowiły główny trzon sił Sojuszu Rebeliantów i niewiele im brakowało (prawdopodobnie jakiegoś bardziej charakterystycznego wyglądu), aby stały się niemal tak samo dobrze rozpoznawalnym symbolem jak X-wingi czy imperialne Gwiezdne Niszczyciele. Wśród krążowników pierwszych serii, używanych podczas galaktycznej wojny domowej, wyróżnić można dwa podstawowe podtypy: "bezskrzydły" MC80 oraz "skrzydlaty" MC80a.

Pomimo odmiennego wyglądu, osiągi obu typów są niemal takie same - 80a ma nieco szybszy zapasowy system hipernapędu oraz trochę inaczej rozmieszczone systemy uzbrojenia i osłon. Obie wersje okrętu są bardzo wytrzymałe na ciosy i posiadają zapasowe generatory osłon, dzięki którym mogą walczyć dużo dłużej, niż spodziewałby się tego ich przeciwnik. Niszczyciel z uszkodzonymi generatorami traci część mocy swoich osłon - krążownik po prostu uruchamia zapasowe.

Z kolei jednak gdy MC zostanie już uszkodzony, staje się istnym koszmarem dla ekip naprawczych. Każda jednostka jest inna, każda jest odrębnym dziełem sztuki przebudowanym na okręt wojenny, tak więc zazwyczaj nie-kalamariańscy technicy więcej czasu spędzają na próbach zapoznania się z tym konkretnym egzemplarzem i odnalezienia, co i w jaki sposób powinno być naprawione, niż na samych naprawach. Podtypu a krążownika dotyczą też te same problemy z dostosowaniem wyposażenia do fizjologii istot nie pochodzących z rasy kalamarian, co wersji "bezskrzydłej". Na szczęście dla Sojuszu, trudności te nie uniemożliwiają, a jedynie nieco utrudniaja sprawne korzystanie z tych jednostek załogom należącym do różnych ras, dzięki temu krążowniki MC mogły wziąć udział w bitwie pod Endorem, w czasie której przesądzony został upadek Imperium. MC odegrały tam jedną z głównych ról, udowadniając, że są w stanie stawić czoła Niszczycielom Gwiezdnym. Jako najsilniejsze okręty we flocie, krążowniki były tam też głównym celem dla Gwiazdy Śmierci - to MC80a Liberty stał się jej pierwszą ofiarą.

Nominalnie każdy ciężki krążownik kalamariański przenosi trzy dywizjony myśliwców (pełne skrzydło według nomenklatury rebelianckiej), z czego jeden zwiadowczy. W praktyce jednak bywa z tym różnie - po pierwsze ze względu na kłopoty z zaopatrzeniem, po druge wynika to z faktu, że myśliwce są w Sojuszu dobrem szybko przemieszczającym się. Stąd też krążowniki oddelegowane do samodzielnych działań mają zazwyczaj komplet maszyn odpowiednich do wykonywanego zadania, a te we Flocie - z reguły albo pełen zestaw do działań eskortowych, albo całkowitą pustkę w hangarach, albo jakikolwiek stan pośredni.