Gwiezdny Niszczyciel typu Venator (Venator Star Destroyer)
Okręty szturmowe typu Acclamator były zwiastunem nowej linii jednostek bojowych w siłach Starej Republiki. Rozwinięciem jej stały się najpierw okręty Acclamator-II, a następnie - typy Venator i Victory, nazywane już Gwiezdnymi Niszczycielami.
Po wybuchu wojen klonów KDY poczuła się już na tyle ważnym graczem w nowych, sprzyjających warunkach politycznych i militarnych, że nie musiała wykorzystywać podległych sobie firm-krzaków, by sprzedawać okręty liniowe siłom Republiki, jak miało to miejsce podczas szykowania Acclamatorów dla zakonspirowanej armii klonów. Venator został więc zbudowany pod marką KDY, a nad jego projektem czuwał zespół Liry Blissex, córki Walexa, słynnego kostruktora. Już wkrótce KDY nie dość, że przejęło reputację Rothany w zakresie konstrukcji ciężkich okrętów liniowych, to stało się głównym dostawcą tej klasy jednostek dla całej floty Republiki - spychając na niższe pozycje nawet takich dotychczasowych potentatów, jak Rendili Star Drive.
Venator zaprojektowany jest jako hybryda jednostki liniowej, przeznaczonej do toczenia walk z innymi ciężkimi okrętami, z lotniskowcem kosmicznym - później powrócono na chwilę do tego pomysłu w przxypadku imperialnego lotniskowca floty. Wyposażono go w bogate uzbrojenie artyleryjskie, którego większość została jednak dostosowana do zwalczania lekkich celów atakujących okręt. Główną siłą ofensywną Venatora stały się własne myśliwce, których może przewozić znaczącą liczbę - do 420 maszyn, w tym trzy eskadry ciężkich myśliwców ARC-170. Dodatkowo ma na stanie 20 kanonierek typu LAAT do przewozu wojska i ewentualnego wsparcia oddziałów naziemnych.
Główne wrota hangaru Venatora zajmują dużą część górnej powierzchni okrętu, co ma zarówno swoje zalety, jak i wady. Z jednej strony, tak duża powierzchnia wrót hangarowych pozwala na niemal natychmiastowy start większości przenoszonych myśliwców. Z drugiej strony jednak, podczas takiego manewru wewnętrzna część okrętu jest bardzo narażona na ostrzał przeciwnika, któremu Venator nie może odpowiedzieć w tym momencie ogniem. Z tego względu niektórzy dowódcy wolą wykorzystywać tylko "dolny wylot", znany z Gwiezdnych Niszczycieli i wcześniejszych Acclamatorów. Sprawia to że myśliwce startują i formują się powoli, jest jednak znacznie bezpieczniejsze dla ich nosiciela. Inni dowódcy Venatorów zdecydowali się natomiast rozwiązać ten problem w zgoła odmienny sposób - rozmieszczaja w górnych hangarach artylerię SPHA-T, która może prowadzić ogień przez otwarte wrota. Rozwiązuje to problem siły ognia, nie rozwiązuje jednak kwestii wrażliwości wewnętrznych części okrętu - liczyć tu można jedynie na sprawność i integralność osłon.
Charakterystycznego kształtu jest też mostek Venatora. Jedna część bliźniaczej konstrukcji pełni rolę centrum dowodzenia dla okrętu, podczas gdy druga służy dowódcy jednostek myśliwskich przydzielonych do niszczyciela. Rozwiązanie to okazało się być w warunkach bojowych zbędne i niepotrzebnie utrudniające komunikację zespołu dowodzącego, w związku z czym zrezygnowano z niego podczas produkcji innych okrętów.
Venator cieszy się też sławą największej jednostki zdolnej lądować na powierzchni planet, możliwość ta nie była jednak zbyt szeroko wykorzystywana.
| pełna nazwa: | KDY Venator-class Star Destroyer | producent: | Kuat Drive Yards |
|---|---|---|---|
| polska nazwa: | Gwiezdny Niszczyciel typu Venator | w slangu: | |
| prędkość: | 4 | wytrzymałość: | 1767 |
| w atmosferze: | 975 km/h | osłony: | 1100 |
| hipernapęd: | klasa 1 | długość: | 1137 m |
| uzbrojenie: |
|
załoga: | 7400 (w tym strzelcy: ?) |
| pasażerowie: | 2000 | ||
| ładowność: | 20000 t | ||
| cena (nowy): | 59000000 cr | ||
| używany: |
