Gwiezdny Niszczyciel typu Super (Super Star Destroyer)

Gwiezdny Niszczyciel typu Super (później oficjalnie przemianowany na typ Executor i nazywany też Gwiezdnym Drednotem lub Gwiezdnym Pancernikiem) to jedna z najbardziej imponujących jednostek Marynarki Imperialnej, sama w sobie zawierająca małą flotę innych statków i okrętów i klasyfikowana jako jeden z niewielu gwiezdnych pancerników. Okręt ten przeznaczony jest do niszczenia silnych zgrupowań wrogich flot, przełamywania systemów obrony planetarnej i dokonywania inwazji na zamieszkałe planety; równocześnie jednak ma pełnić rolę okrętu dowodzenia oraz broni psychologicznej. W swoich hangarach ten superpancernik przenosi ponad dwieście mniejszych pojazdów kosmicznych, wliczając w to dwanaście dywizjonów myśliwców, a także liczne kanonierki, promy, transportowce desantowe i jednostki naprawcze - w sumie poza myśliwcami do 200 innych jednostek latających. Na pokładzie ma też trzy standardowe bazy z prefabrykatów z pełnym wyposażeniem do działań naziemnych i wsparcia powietrznego, a ponadto przewozi korpus szturmowców, 25 robotów kroczących AT-AT i 50 zwiadowczych AT-ST oraz inne naziemne jednostki szturmowe i wspierające. W walce w przestrzeni okręt tego typu jest kilkunastokrotnie silniejszy od standardowego Niszczyciela Imperial I i praktycznie nie istnieje jednostka zdolna mu się przeciwstawić w normalnych warunkach bojowych. Superniszczyciele służą jako centra dowodzenia dla najpotężniejszych zgrupowań floty, kierowanych przez wielkich admirałów i lordów, skąd kontrolują oni wydarzenia zachodzące w ich strefie wpływów i działań, dowodzą oblężeniami, bitwami kosmicznymi itd. Mogą również służyć na potrzeby sił wojskowych Imperium za ruchome przekaźniki Holonetu na obszarach nie pokrytych tą siecią wymiany informacji oraz za... doki naprawczo-remontowe dla flot mniejszych jednostek.

Te dziewiętnastokilometrowej długości okręty powstawały w warunkach niemalże konspiracyjnych - oficjalnie miały mieć jedynie 8 kilometrów długości i parametrami odpowiadać raczej hipotetycznej wersji rozwojowej Gwiezdnego Niszczyciela typu Imperial, co miało uchronić projekt zarówno przed atakami na jego budżet ze strony biurokracji imperialnej czy organizacji obywatelskich, jak i ukryć rzeczywistą siłę nowego okrętu przed wrogiem militarnym.

Pierwsza jednostka tego typu, Executor, jeszcze przed oficjalnym oddaniem do służby wzięła udział w blokadzie Yavina 4. Następnie w układzie Kuat miał miejsce jej uroczysty chrzest z udziałem samego Imperatora, Dartha Vadera, wielkiego admirała Tigellinusa oraz całego sztabu dostojników Marynarki Imperialnej, w tym admirałów Ozzela, Tandresa, Tavaresa i Thrawna. Po oficjalnej prezentacji Executor włączony został do składu Eskadry Śmierci pod dowództwem samego Lorda Vadera, biorąc udział m. in. w bitwie o Hoth i pod Endorem. To właśnie podczas bitwy pod Endorem Executor został ostatecznie zniszczony, kiedy jego osłony - osłabione po walce SSD z trzema ciężkimi krążownikami rebelianckimi - punktowo zawiodły na tyle, że pozwoliły na zniszczenie jednego z generatorów tarczy. Zanim załoga okrętu zdołała wyrównać moc osłon, w chwilowo nie chroniony mostek Executora wbił się uszkodzony A-wing, za sterami którego siedział sławny od tego momentu pilot rebeliancki Arvel Crynyd. Po takim ciosie ogromny niszczyciel borykający się jeszcze z innymi awariami stracił sterowność i zanim udało się odzyskać nad nim kontrolę z mostka zapasowego - kolidował z drugą Gwiazdą Śmierci. W katastrofie tej zginęła cała załoga okrętu, składająca się z najlepiej wyszkolonych żołnierzy i oficerów floty Imperium, co znacznie utrudniło ponowne zebranie i odbudowę floty.

W okresie bitwy o Hoth Imperium posiadało oficjalnie w służbie cztery superniszczyciele - Executor, Aggressor, Brawl oraz Whelm. Okręty te były przydzielane przez samego Imperatora i to z reguły nie tyle do poszczególnych flot czy formacji, co konkretnym "właścicielom", jako z jednej strony dowód uznania, a z drugiej - nadzwyczajny środek do wykonywania specjalnych misji na rzecz Imperium. SSD mieli pod swoją komendą emisariusze Ciemnej Strony: Vader i Jerec (Vengeance tego ostatniego był wersją mocno zmodyfikowaną w porównaniu z oryginalnym projektem, charakteryzowała się ona jednak niemal identycznymi parametrami), funkcjonariusze Nowego Ładu w rodzaju moffa Kaine czy Ysanny Isard, a także niektórzy wybitni dowódcy Marynarki Imperialnej. W późniejszym okresie Nowa Republika przejęła przynajmniej dwa z tych okrętów i chociaż sama jednostek tego typu nie budowała, to po remoncie i przebudowie zdobyte SSD zostały wcielone do służby liniowej i stosowane przeważnie jako jednostki "do specjalnych poruczeń".

Szacuje się, że stocznie imperialne - mimo kryzysu w dostawach ardanium związanego z wyczerpaniem złóż na planecie Questal - były w stanie oddawać do służby do czterech okrętów tego typu rocznie. W regularnych bitwach okręty te brały udział stosunkowo rzadko, jeżeli natomiast wkraczały gdzieś do akcji, to walka była zawsze wyjątkowo krótka i jednostronna.

Na dodatkową wzmiankę zasługuje też siostrzany okręt Executora - Lusankya. Był on budowany w ścisłej tajemnicy, za fundusze uzyskane z dwukrotnego zawyżenia kosztów budowy tego pierwszego. Następnie obudowano go instalacją imitującą generator tarczy planetarnej i umieszczono na powierzchni Coruscant, gdzie służył jako tajne więzienie Wywiadu Imperialnego oraz potencjalna droga ucieczki dla Imperatora.

Lusankya była w porównaniu ze standardowymi SSD słabiej uzbrojona - posiadała "jedynie" 150 baterii ciężkich turbolaserów, 250 baterii turbolaserów, 100 dział jonowych, 100 wyrzutni rakiet (po 100 pocisków każda) i 40 emiterów promienia ściągającego; miała również nieco słabszy pancerz i osłony. Pozwoliło to zredukować jej załogę do 207 381 osób, a zwiększona ładowność pozwalała na przebywanie na jej pokładzie armii 57 tysięcy żołnierzy oraz przetrzymywanie do 115 tys. więźniów. Okręt przystosowano do bazowania zaledwie jednego skrzydła myśliwców, jednak posiadał możliwość przyjęcia na pokład dodatkowego tysiąca innych jednostek latających.

Podczas bazowania na Coruscant Lusankya była w tej uprzywilejowanej pozycji, że praktycznie bez przerwy otrzymywała nowe modernizacje oraz usprawnienia sprzętu i aktualizacje oprogramowania - stąd m.in. na jej wyposażeniu hipernapęd klasy 1.. Z planety zabrała ją, wykorzystując w sposób zaplanowany dla Imperatora, Ysanna Isard, która przy pomocy superniszczyciela opanowała Thyferrę. W następstwie wojny o bactę Lusankya została przejęta przez Nową Republikę, a nowi posiadacze przeprowadzili na jej pokładzie dość znaczące i trwające długie lata modyfikacje - m.in. jej przednią część przerobiono na doskonale wyposażony szpital, a na górnych powierzchniach wymalowano gigantyczne symbole Republiki. Ostatecznie Lusankya została zniszczona podczas inwazji Yuuzhan Vongów, wykorzystana w samobójczej misji przeciwko ich największemu światostatkowi.

pełna nazwa:	KDY Super Star Destroyer	producent:	Kuat Drive Yards
polska nazwa:	Superniszczyciel gwiezdny, superniszczyciel	w slangu:	-
prędkość:	4	wytrzymałość:	1000
w atmosferze:		osłony:	800
hipernapęd:	2	zwrotność:	0
uzbrojenie:	250 baterii ciężkich turbolaserów o mocy 750 250 baterii turbolaserów o mocy 525 250 wyrzutni rakiet (200 pocisków każda) o mocy 675 250 dział jonowych o mocy 300 40 emiterów promienia ściągającego o mocy 675 12 dywizjonów myśliwców	długość:	19 000 m
		załoga:	280 734 (w tym strzelcy: 1590)
		pasażerowie:	38 000
		ładowność:	250 000 t
		cena (nowy):	1 143 350 000 kr
		używany:
w użyciu od / do:	galaktyczna wojna domowa (1 ABY)

Źródła:

• Imperial Sourcebook
• Cracken's Threat Dossier
• Starships of the Galaxy
• Starships of the Galaxy II
• Coruscant and the Core Worlds
• Game Chambers of Questal
• Powrót Jedi
• X-Wing: Iron Fist
• X-Wing: Solo Command
• Ślub księżniczki Leii
• Galaxywide NewsNets: Imperial Defense Daily (Star Wars Adventure Journal 12)
• ISB Intercepts (SWAJ 15)
• New Essential Chronology
• The Official Starships and Vessels Collection 5